Voor heel eventjes

Voor heel eventjes sta ik bovenaan in het klassement van de Dutch Historic Rally Club.
Kijk dat is wat je noemt herkaderen!

Herkaderen Horneland

Van mijn vriendje Klaas, de onvolprezen driver van de BMJW, moet ik meer herkaderen.
Welnu. De volledige uitslag is bekend.
Een zevende plek, met maar slechts 65 strafpunten. De winnaar sloot zijn victorie af met 28 strafpunten. De laagst geklasseerde kreeg 1352 strafpunten aan zijn broek.
65 Strafpunten, waarvan 5 gemiste controlepunten x 10 is 50.
Stel nu dat Klaas het controlestempeltje op vrijdag wel in het goede vakje had gezet. Dat scheelde 2 gemiste controles en daarmee 20 strafpunten.
En stel nu dat we op zondag toch even terug waren gereden, daar waar ik twijfelde. Dan hadden we de enige gemiste controle in het ochtendtraject wel kunnen noteren.
En stel nu dat ik zaterdagavond ook het laatste half uur volledig geconcentreerd was gebleven.
Dan,.........zouden we op 15 strafpunten zijn uitgekomen!
Dat noemen we herkaderen!
Ik kijk nu al weer uit naar volgend jaar!


- Posted using BlogPress from my iPad

Horneland 2012

Minstens twee kilo zwaarder, 100 liter benzine en slechts 1 litertje olie armer, zit ik voor de haard op de bank.
Het gonst nog na in mijn hoofd.
En zo moet het ook.
Wat een luxe om met de Audi van Klaas en de Bmjw achter op de trailer af te zakken naar Weert. De meisjes achterin voorzien van de nodige mode- en roddelblaadjes. De sfeer was goed toen wij 's ochtends om een uurtje of half negen van de Dijklaan vertrokken en de sfeer bleef goed toen Klaas ter hoogte van Heerenveen bemerkte dat hij zijn sleutels was vergeten. Dus terug naar Leek, waar Arlette een heerlijk bakkie koffie wist te zetten.
De lunch in Planken Wambuis was goed!




de BMJW luxe op de aanhanger
Goed gevuld bereikten wij de documentencontrole. De parkeerplaats was al aardig volgestroomd met mooie bolides. Vooral de Porsches waren goed vertegenwoordigd. Ook deelnemers uit Engeland en Duitsland waren van de partij. Geen wonder. De Hornelandrally mag je niet missen.
Beide dagen startten we met een proef op een afgesloten circuit. Aan het eind van dag 1 mochten we zelfs nog een keer, maar toen dus in het donker. Gierende en rokende banden. En redelijk wat toeschouwers waaronder onze meisjes. Klaas gummde al het nog op de banden aanwezige profiel er probleemloos af.




in de rij voor de klassementsproef
De avondetappe van dag 1 was pittig en we liepen wat tijdstraf op. Doordat er in het donker gestempeld moest worden werd één controlestempel in het verkeerde vakje geplaatst. Daar had ik al een controleletter geplaatst en dit heeft ons waarschijnlijk wat punten gekost. Toch eindigden we op een mooie vierde plek.
Kennelijk was de route op dag twee vrij eenvoudig. ' s Ochtends misten wij maar één controlepunt en 's middags niet één. Het podium kwam in zicht! Maar wat ging het af en toe vreselijk hard!
Ondertussen lieten de meisjes zich in Maasmechelen en Maastricht gaan met als doel de economie wat aan te jagen.
Ook de tweede avond verliep vlekkeloos. Maar in het laatste half uur ging alles mis. De door mij uitgedachte route eindigde in een grote modderpoel. We konden niet meer verder en dreigden vast te komen. Maar met veel beleid en magie lukte het Klaas de auto te keren en over het modderpad terug te keren. Dat kostte tijd. Dat gaf stress. We waren uit ons doen en konden de route niet meer oppakken. In plaats van terug te rijden naar een herkenningspunt reden we maar wat en ik was volkomen de weg kwijt. De laatste twee controles hebben we daardoor jammerlijk gemist. De concurrentie deed wat zij moesten doen.




Gelukkig kwamen we nog voor het licht uit ging over de finish!
Vorig jaar een negende plek, dit jaar goed voor een zevende.
En ........ alles is heel gebleven.
Maar wat een koude douche vanochtend.
De parkeerplaats die gisteren nog vol mooie klassiekers stond was verlaten.
In al haar eenzaamheid stond zij daar.
"De Poolse Bruid"

De uitslag.
http://www.hornelandrally.nl/index.php?view=article&catid=11%3Auitslagen&id=22%3Auitslagen-tourklasse-2012&tmpl=component&print=1&layout=default&page=&option=com_content&Itemid=233
- Posted using BlogPress from my iPad

Documentencontrole en deelnemersveld

Die controle hebben we in ieder geval op tijd gehaald.

En oh, wat ziet het deelnemersveld er weer mooi uit.

Lunch

Doen wij in Planken Wambuis. We zijn pas halverwege. Zo komen we nooit op tijd in Weert.

Onderweg of niet?

Mooi op tijd vertrokken constateren we zojuist dat we de sleutel van de aanhanger zijn vergeten. Dus bij Heerenveen zijn wij gedraaid. Nu tuffen we richting .....Leek

Het is inmiddels over tienen en we zijn voor de tweede keer vertrokken. Deze keet gaan we niet via Heerenveen maar via Groningen.

Nog 1 nachtje slapen

Test

Het zal toch niet zo zijn dat het blogpress programma weer werkt?


- Posted using BlogPress from my iPad

Location:Leek

Untitled

Groot Onderhoud

Vanochtend zijn Klaas en ik begonnen om de Poolse Bruid onder handen te nemen. En als we eerlijk zijn moeten we bekennen dat de conditie van deze bijna 37-jarige dame ons niet tegenvalt.

We zijn nog wel even bezig met alle bagger te verwijderen maar dan kunnen ook alle roestplekken onder handen worden genomen.

Wildrit

Helaas geen wildrit!

Afgelopen zondag ging ik vol goede moed om de laatste voorbereidingen te treffen aan de Poolse Bruid. Toen dat gebeurd was wilde ik de BMJW1 alvast naar huis rijden.

Maar toen ik het contactsleuteltje omdraaide gebeurde er helemaal niets.

Aankomende vrijdag ga ik met Klaas het probleem proberen te verhelpen.

Helaas komt dat niet meer op tijd voor de rit van morgenavond.

Volgende keer beter.

Wildrit

Het nadeel van een virus is dat het soms over lijkt te gaan maar dan ineens de kop weer op steekt. Zo ook het rallyvirus. Na "De Nacht om de Lange Jan" zijn de kriebels weer helemaal terug.
Dus als het even kan (ja dan) zit ik op 7 december naast E-J en nemen wij samen deel aan de wildrit van de AMAC, en dat belooft wat te worden.

De jonge garde zet uit!
Deze wildrit wordt uitgezet door twee Delftse studenten wie tijdens 'de AMAC avondritten' "de kneepjes van het vak" hebben geleerd. Deze Wildrit wordt daarom ook een greep uit hun ervaringen tijdens hun lange woensdagavonden rondom Barneveld. Met het alom bekende systeem pijlen-kortste route en de gouden oude 'visgraat' wordt u een uitdagende rit aangeboden. Mocht u zich kunnen meten met de sportklasse zorg er dan voor dat uw 'foefeldoosje' thuis blijft maar u stopwatch om uw nek hangt, want dan wordt u getrakteerd op een zeer regelmatige etappe.

De Uitslag

Is binnen en is niet goed. Merkwaardig eigenlijk. Je weet dat je in de eerste etappe maar liefst 11 controles hebt laten liggen en dan verbaas je je er toch nog over.
Plaats nummer 33 van de 52 deelnemers. Er is dus werk aan de winkel. Aan het einde van zo'n rit krijg je altijd een uitleg mee zodat je thuis kunt nagaan wat er mis ging. In totaal misten we 17 controles, twee waren domme pech door ze vergeten op te schrijven. Eén hebben we bewust niet genoteerd omdat sprake was van een afwijkend letterbordje. Een andere controle hebben wij niet aangedaan omdat we toch echt van mening waren dat de betreffende weg geen bermlijnen had en een vijfde controle heb ik direct bij de start laten liggen. Een zesde fout werd gemaakt bij het onnodig construeren van een omrijroute naar een bepaald punt terwijl de route vrij was. Maar die andere 11? Geen flauw idee.
Twee jaar niet deelnemen aan dit soort kaartleesritten werpt zijn rotte vruchten af. Kortom: er is werk aan de winkel.

Weer thuis

Leek, zondagochtend 01.30 uur.
Het zit er weer op. moe maar voldaan, nog even een biertje en dan naar bed. Dromen van de boer met zijn hark die wij nog wel konden ontwijken, van Jan's claxon die zelf bepaalde wanneer hij zich liet horen. Van de breedstralers of verstralers die alle kanten op schenen behalve de goede. Van de gierende V snaar en de benzinedampen. Van al die gemiste controles.
Kortom het was weer genieten.

High

High van de benzinedampen zijn we zojuist gefinished. Het eerste biertje smaakt goed. We hebben het idee dat we redelijk hebben gereden.
Alleen het laatste stuk over een industrieterrein wilde niet echt meer. Maar toen hadden we de lamp ook al redelijk uit.

11 controles gemist

En dat is wel heel erg veel. We bungelen dus ergens onder in het klassement!
Op naar deel 2

De duisternis valt in

En de eerste etappe zit er op. We zijn lekker bezig maar niet heus. Vlak voor een bemande controle vergat ik de controleletters op te schrijven. Vlak voor deze stop reed Jan per abuis de snelweg op. Maar we blijven lachen.

Bulletin 1

12.50 uur. We zijn bij de startlocatie gearriveerd

Nacht om de Lange Jan

11.00 uur Zojuist ben ik in Aalden gearriveerd. De BMJW van Jan staat er glimmend bij.
Nog even een kop koffie en dan op naar Amersfoort.

Test

Startnummer 121

Onder dit waanzinnig mooie nummer gaan Jan en ik as zaterdag van start in "De nacht om de lange Jan". De nacht is al lang geen nacht meer met een start in de middag en een finish rond het middernachtelijk uur. Maar een avontuur zal het wel weer worden.
Het is altijd een waanzinnige ervaring om in het pikkedonker over verlaten weggetjes te scheuren en te brullen op zoek naar die ene juiste route.
En of dat zal lukken?
Na de Horneland van afgelopen voorjaar heb ik niets meer genavigeerd. De Poolse Bruid staat nog onder een dikke laag Limburgse klei.
Ook Jan heeft niet meer gereden. Dus een beetje eruit zijn we wel. Maar misschien heeft dat wel zo zijn voordelen. Af en toe een beetje afstand nemen kan geen kwaad.
Nu het materiaal nog. De 2002 TII van Jan heeft het vorige week af laten weten en staat nu bij de dokter.
Even duimen dus.

test

Dit is een test om te kijken of het inmiddels al weer mogelijk is om foto\'s via de Ipad op de blog te plaatsen

Nacht om de Lange Jan

Na een forse time out wordt het weer tijd voor een rally.
Op 12 november 2011 start ik met Jan B. In de Nacht om de Lange Jan.
Lekker karren in het donker.
En wie weet worden we:



- Posted using BlogPress from my iPad

Omloop van het Oosten

Op 8 januari j.l. reed ik met Klaas de Omloop van het Oosten. Een nieuwe rally die er zijn mag. Ter voorbereiding op de Horneland hadden we ons maar ingeschreven in de sportklasse.
En dat hebben we geweten.
We hadden echt het gevoel dat het allemaal lekker liep, totdat de uitslag bekend werd. De 27e plek onder 36 deelnemers. Kennelijk hebben we veel verkeerd gereden. Dat blijkt ook wel. We komen op geen enkele foto voor.
Maar: zeker voor herhaling vatbaar!

Teleurstellend?

Inmiddels zit de Limburgia er op. De uitslag is bekend. Sterker nog, de uitslag was zaterdagochtend al bekend. En dat is het teleurstellende aan deze rally.
De routes waren magnifiek. De verzorging tot in de puntjes. Maar .....
Na het zaterdagochtend gedeelte bleek er niet veel meer te navigeren. Geen leuke constructies. Enkel nog een paar regularities waar nog een paar seconden waren goed te maken op de direkte concurrenten. En dat was erg jammer.
Zo gebeurde het dus dat het klassement op zaterdagochtend al was gemaakt.
En zo voelde het ook. Regelmatig stelden Jan en ik ons de vraag waarom we geen controles tegenkwamen. Het antwoord: die waren er nauwelijks.
Uit de enquete tot op dit moment blijkt ook dat de rally over het algemeen als matig wordt beoordeeld.
Zaterdagochtend als 13e geklasseerd. Vervolgens zaterdagmiddag en zondagochtend foutloos gereden. Dat is en blijft een dertiende plek wanneer nagenoeg het gehele deelnemersveld foutloos rijdt.

Tsja, en als je dan denkt aan de hoogte van het inschrijfgeld en de overige kosten w.o de overnachting, brandstof etc. is het te verwachten dat uit de enquete tot op dit moment blijkt ook dat de rally over het algemeen als matig wordt beoordeeld.

Alle lof overigens voor de Poolse Bruid die de 800 km rally en 700 'woonwerkverkeer' probleemloos heeft afgelegd.

Limburgia Trophaeum

Na een relatief lange periode van afwezigheid neemt de Poolse Bruid het komende weekend weer deel aan een serieuze proeve van bekwaamheid.
Samen met Jan Schut rijd ik de Limburgia Trophaeum. En dat niet voor de eerste keer. In 2008 waren we er ook bij.
Het wordt weer een pittig weekendje temeer omdat het rallygebeuren de laatste anderhalf jaar een beetje op de achtergrond is geraakt. Een beetje? Een beetje veel. Maar zaterdag is het dan eindelijk weer zover.
De witte BMW wordt de afgelopen dagen door Jan als dagelijks vervoermiddel gebruikt zodat hij de laatste technische ongemakken nog kan constateren.
Dit jaar geen punten vrije route maar verschillende systemen! En of ik daar helemaal klaar voor ben? We zullen wel zien.
Ruim 750 km. over selectieve wegen door uitlopers van de Ardennen en de Eifel, langs Moezel, Rijn en Lahn, door het Ahrdal, het Westerwald, de Voerstreek etc.
Houdt startnummer 27 goed in de gaten.

Horneland 2010

Hij zit er op en hij mocht er wezen. Een 24-uurs rally, waar vind je dat nog. En dan met zo'n groot deelnemersveld. Bijna negentig teams hadden zich ingeschreven voor deze pittige proeve van bekwaamheid. Slechts twee minder gingen er vrijdagochtend van start.
Ruim 1000 kilometer stonden er op het papier en dat zou het uiterste van mens en machine vergen.

Donderdagmiddag waren Klaas en ondergetekende bijtijds vertrokken richting Weert. Althans dat dachten we. Tot Nijmegen verliep alles voorspoedig echter luttele kilometers verder begon de ellende. Ruim vier uur onderweg met als gevolg dat een deel van de door de echtgenotes meegegeven proviand snel op was.

Het hotelletje lag lekker in het centrum van Weert en beschikte over een eigen ondergrondse parkeergarage. Na ingecheckt te hebben bezochten wij het caférestaurant waar we onze documenten konden laten controleren. Alles was er. Kentekenpapieren, APKkeuringsbewijs, assurantieverklaring etc. Allemaal nodig om van start te mogen gaan. Na goed voor de inwendige mens gezorgd te hebben was de auto aan de beurt. Stickers, routeschildjes en banner werden zorgvuldig aangebracht. We waren er klaar voor.

Doordat we 's avonds de documenten al hadden laten controleren konden we iets langer blijven liggen dan aanvankelijk verwacht. We lieten de receptie weten dat niet wij maar Arlette en Margrethe de komende nacht de kamer zouden gebruiken terwijl wij aan het werk waren. Dit was een mooie combinatie. De dames konden lekker een dagje shoppen in Weert en ons de volgende dag terugrijden naar huis. Want dat we daar niet toe in staat waren laat zich makkelijk uitleggen.

De préstart vond net als vorig jaar plaats in café Schuttershoeve net buiten Weert. Omdat we gisterenavond de documenten al hadden laten controleren hoefden we niet voor dag en dauw op.
Gek, ik was veel minder gespannen dan andere keren. Eigenlijk niet zo gemotiveerd. De motivatie werd minder toen we de eerste twee/drie trajecten goed de mist in gingen en ik speelde met de gedachten om lekker terug naar Weert te gaan om samen met de meisjes lekker te gaan eten. Maar voor het zover was eerst nog even een kunstgreep. Klaas met de kaart voor zijn neus en ik achter het stuur. Lekker gassen, sturen, glijden, ja daar werd ik vrolijk van. Klaas had na korte inwerktijd ook de navigatiesmaak te pakken en het geluksgevoel in de Poolse Bruid (bijnaam voor de witte BMW) steeg tot ongekende hoogte.

Van de Voerstreek naar de Belgische Ardennen. Schitterende weggetjes die weldra aan het oog onttrokken zouden worden door de invallende duisternis. In de buurt van Wiltz, na een verplichte tankstop konden we de route maar niet te pakken krijgen. Klaas construeerde een bypass waardoor we enkele punten moesten laten liggen maar wel het tijdschema konden volgen. De eerste stop vond plaats in Latour, net over de Luxemburg-Belgische grens. In de kelder van een oud kasteel genoten we van een prima maaltijd. Doordat we flink hadden doorgekacheld hadden we maar liefst anderhalf uur de tijd. Die gebruikten we om de olie bij te vullen. Het verbruik van de Poolse Bruid is enorm. We hadden 7 daarom reserveliter olie meegenomen.

Ook hadden we nog tijd over om in een nabijgelegen plaatsje de tank vol te gooien. We gingen goed gevuld de duisternis in.

Na de late lunch was het inmiddels donker geworden. We kozen voor de klassieke opstelling. Klaas achter het gaspedaal en ik met mijn neus in het routeboek. En het ging lekkkuhhh. Leg 2 begon met een hele korte etappe. Drie punten aandoen binnen acht minuten. Ik zag het instinkertje waardoor menige equipe in de problemen zal zijn gekomen. We kwamen daardoor maar een minuutje te kort.

Alle gevoel voor tijd raak je kwijt als je 24uur lang op het topje van je kunnen functioneert. Maar ik denk dat het in de buurt van was toen we al van verre de verontrustende blauwe zwaailichten van hulpdiensten zagen. Eén van de (te)veel aanwezige Porsches had zijn carrosserie getest tegen een Duitse niet-deelnemer, en wat er van over was stond mistroostig in het naast de weg gelegen weiland. Gatver...., wat zou er gebeurd zijn. Ambulanche ter plekke. We werden over een onverhard stuk omgeleid dus konden niet alles zien.
Het was glad, soms spekglad en strooien ho maar. Dat kostte tijd maar dat was niet anders. Vooraf hadden we afgesproken geen onnodige risico's te zullen nemen. Af en toe gleed de kont van de BMW, ondanks de winterbanden alle kanten op. Klaas wist dat perfect op te vangen.

En het was nog lang onrustig in Bleialf. De organisatie had een Duitse pomphouder zover weten te krijgen dat hij 's nachts tussen 03.00 uur en 05.00 uur speciaal voor ons open was. Meer dan 100 ronkende motoren, het blikkerige geknetter van 911's. Het stond allemaal in de rij voor de twee lullige pompjes. Bleialf heeft beslist niet goed geslapen. Datzelfde gold 7 kilometer verderop in het Belgische Schoenberg waar het plaatselijke restaurant ons een maaltijd voorschotelde. Het soepje ging er goed in maar de frieten en de kip waren in afgewerkte olie gefrituurd. Het tussenklassement van de eerste leg was bekend. We stonden op een 15e plaats van de dertig deelnemers in de tourklasse.

Pas op deelde de TC-out ons mee. Na punt 3 is het een ijsbaan. Om 04.30 werd er weer gestart met telkens een minuut tussentijd. Doordat je je telkens op een ideaal tijdstip bij de volgende controle moest melden en weer vertrekken reed je bijna nooit in een treintje achter elkaar aan. Ieder equipe moest het echt zelf doen. En het was glad in de Belgische Eiffel. We begonnen aan Leg 3. De waarschuwing van de organisatie was volkomen terecht. Al spoedig kwamen we deelnemers tegen die een andere route gingen proberen. Na punt 3 was inderdaad sprake van een erg gladde bocht maar het lukte! Dat dachten we, want één kilometer verder was het echt ongelofelijk. Verschillende deelnemers probeerden over een ware ijsbaan verder naar boven te rijden, veelal zonder succes. Vol gas en al zwaaiend met de kont naar achteren glijden. Volkomen onbestuurbaar. Ook Klaas kon hem niet houden. We gleden achteruit bijna tegen opkomende deelnemers aan. Klaas bracht de auto tegen een naast de weg gelegen sneeuwbult tot stilstand. Daar stonden we. We konden niet meer voor- en niet meer vooruit. Dan maar zijwaarts. Doordat het glad was kon ik de neus van de auto van 30 graden naar 60 graden duwen waardoor we weer grip konden krijgen en naar beneden konden rijden. Door de vertraging hebben we vervolgens een paar punten geskipt om binnen de tijdslimiet bij de volgende controle binnen te komen.

Het bleef glad in de Duitse eiffel. Hellenthal, Monschau. Rurberg, allemaal bekend terrein uit verre voorbije vakanties. Het werd licht! Het was gelukt. We waren de nacht zonder kleerscheuren en wederom met dank aan de firma Red Bull doorgekomen. Maar we waren er nog niet. Er stond nog een etappe tussen Thorn en Weert te wachten. En als ik één ding weet, dan is het daar een ramp. Het kaartmateriaal is zo summier dat je met het grootste gemak de verkeerde wegen neemt zonder dat je het in de gaten hebt. Maar het ging goed. Foutloos durf ik te zeggen. Alle punten deden we binnen de tijd aan.

HORNELAND RALLY 2010
Toen nog de afsluiter. Een proef op afgesloten terrein. Voor het klassement van geen enkel belang want de uitslag was alleen maar van belang om een beslissing te forceren bij aex aequo klasseringen. Een geweldige proef dwars door gebouwen, pilonnen, pallets door. Zo gaaf dat ik vergat op de kaart te kijken. Ik dacht ook dat er wel pijlen zouden staan die de richting aangaven. Kortom het ging even goed fout. Maar het tweede deel zag er prachtig uit. De Limburgse klei vloog alle kanten op en ik ben zeer benieuwd naar de plaatjes.






Drie minuten vroeger dan onze ideale tijd kwamen we over de finish. Toegejuicht door de meisjes die wel hadden geslapen. Tevreden gaven we elkaar een handdruk. We hadden het hem toch maar geflikt. Het tussenklassement noteerde een mooie achtste plaats na twee legs.


Op de einduitslag hebben we niet gewacht. Een podiumplaats zat er toch niet in en we moesten ook nog 300 kilometer terug naar Groningen. Het zou mooi zijn als we de achtste plaats hebben weten vast te houden en heel stiekem hoop ik op nog een plekje hoger. Leg 2 en 3 hebben we echt goed gereden. Maar we weten het gewoon niet. De uitslag is nog niet gepubliceerd. Wat we wel weten is dat er twee deelnemers niet gestart zijn en 11 equipes zijn uitgevallen. De Horneland Rally 2010 heeft zijn reputatie weer eens bevestigd!

NASCHRIFT: Enigzins euforisch zijn we over onze zesde plaats!!!!
Op naar editie 2011.

Ja hoor, we doen weer mee!!!!!!

Nog heftiger dan het vorig jaar!
24 uur non-stop rally.
Dat is de Horneland 2010.
Dat is veel Bifi en heel veel Red Bull.
Nadere details volgen

ABC rally 2009

Na enige maanden stilstand was het afgelopen zaterdag weer eens tijd voor een heuse rally. De All British Car Rally waarbij ook andere merken zijn toegelaten. Het was een battle of the sexes. Margrethe reed samen met Lizet in de oranje 2002 en ik navigeerde bij Jan in zijn 2002 TII. Eindelijk weer eens een rally in de buurt. De organisatie had Emmen als uitvalsbasis gekozen.
Vanuit Golden Tulip Emmen moesten vier etappes worden gereden. Iedere etappe finishte bij het Golden Tulip. Op de ideale tijd moesten de scoreformulieren worden ingeleverd en werden de nieuwe routebescheiden uitgereikt.
Er waren verschillende volgordes in etappes vastgesteld met als gevolg dat niet iedereen steeds achter elkaar aanreed.
Een goede variatie in routesystemen met een geweldige bolpijl in een onbebouwd gebied. Het duurde even eer we de routeuitzetter doorhadden. Daarna ging het best lekker. Toch sloeg de vonk deze keer niet helemaal over. Echt spannend waren de routeopdrachten niet en ook de omgeving liet te wensen over.
Of dit de reden is waarom Jan en ik niet hoog geëindigd zijn?
De uitslag was ruim na het geweldige buffet nog steeds niet voorhanden. Nu, twee dagen later kennen we de uitslag overigens nog niet. Maar dat de mannen overwonnen hebben, dat stond bij voorbaat al vast.

Classic Gelderland Rit 2009

De Gelderlandrit onderscheidt zich van de meeste andere rallys door een strengere leeftijdseis. De auto's moeten voor 1972 zijn gebouwd en aan die eis voldoet mijn renstal (nog) niet.
Maar dat betekende niet dat ik niet kon deelnemen. Nico Thalen, vroeg mij als rijder van zijn Peugeot 504 uit 1968.
Een andere bijzonderheid aan deze rally is de zgn. Vintageklasse, een apart klassement voor de echte oudjes, vaak vooroorlogs!
Kortom er was genoeg te zien tijdens dit evenement waarvoor 170 equipes zich hadden aangemeld.
En wat een lol, nu eens niet met de neus in de kaarten. Geen stress maar lekker gasgeven. En wat een genot in zo'n Peugeot. Heerlijk comfortabel. Wel even wennen aan de schakelpook aan het stuur en het grote stuur. Vooral het vinden van de "achteruit" leverde de nodige hilarische taferelen op.
Uiteindelijk leverde onze prestatie een 15e plek op tussen de 69 deelnemers in onze klasse. Dat lijkt slechter dan het was. We misten maar 5 controles, twee meer dan de nummer 1. Waarbij één controle werd gemist tijdens een traject met flauwe puzzelritachtige elementen.
Een prima lunch en een nog beter dinerbuffet maakten het feestje compleet.

Geheel tegen de verwachting in.

Afgelopen woensdagavond mochten we weer, want de Tulpenrit (niet de Tulpenrally!) van de AMAC stond op het program. Daar moest ik wel aan meedoen om mijn eerste positie in het Rookieklassement te verdedigen. Met behulp van Evert-Jan en Harko als chauffeurs sta ik na de laatste rit voorlopig op de eerste plaats.
Woensdag was de beurt aan Freek. Ruim op tijd vertrokken wij voorzien van koffie, broodjes, wraps en harde worst naar het Amersfoortse, zetel van de AMAC. De opkomst was weer groot. Circa 60 equipes op een zomaar gewone woensdagavond! Ook mijn naaste concurrenten voor het klassement hadden zich ingeschreven.
We begonnen met een aanlooproute naar een pijl toe. Die moest als kortste route worden gereden. Vervolgens naar Tijdcontrole 2 (TC 2)via grensbenadering. Grensbenadering ligt mij meestal wel en nu leek alles ook wel aardig te kloppen ofschoon een aantal kaartwegen niet te rijden bleken. Van tijdcontrole 2 moest een aantal pijlen worden aan gedaan. De oneven pijlen via de kortste en de even pijlen via de één na kortste. Van TC3 nog een klein stukje naar de finish. TC 3? maar waar was TC2? Door een andersoortige markering van de TC's heb ik TC2 volledig over het hoofd gezien. De schade was enorm want daardoor hadden we ook een aantal controles voor en na TC2 gemist. Lekker gereden en toch het klassement naar de knoppen.

Toch niet. Ondanks deze kapitale blunder eindigden wij geheel tegen de verwachting inop de 2e plaats!

Hardenberg Classic 2009

Voordat hier in de loop van deze week een berichtje komt te staan over de Tulpenrit, die ik as woensdag met Freek rijd, moet ik natuurlijk wel even melding maken over onze deelname van afgelopen zaterdag.
Met Jan Bonkes gingen we onder startnummer 9 in de sportklasse van start. Jawel, de eerste echte in de sportklasse. En dat heb ik geweten. Het niveau lag duidelijk hoger dan ik gewend was. Bij tijd en wijle moesten er constructies bedacht worden die mijn petje te boven gingen. En dat koste met name in de ochtend teveel punten.
De systemen waren afwisselend. Pijlen kortse en punten één na kortste, grensbenadering, ingetekende lijn en blinde kaart. Ook een heuse regularity waar we veel te snel de geheime controle aandeden. Het testje aan het slot, zo snel mogelijk een parcours afleggen leverde de minste problemen op.
Een leuke rally in een mooie omgeving (denk ik?) en weer een door de duidelijke uitleg goed leermoment. En niet eens ontevreden met een 14e plek tussen 21 deelnemers.

Derde plek voor Midget in Spriterit

Midget aan de bak

Ja heus, zondag is het zover.
Dan mag de kleine meid er eindelijk weer eens uit.
We hebben ons ingeschreven voor de spridgetrit 2009.
Een rit waaraan alleen maar Sprite's (Austin Healey) en Midget's (MG) mogen deelnemen.
Met ook weer een wedstrijdelement want we hebben ons ingeschreven in de sportklasse.
Het wordt een zware opgave voor de kleine want start en finish zijn in Culemborg en daar doen we zeker wel zo'n 2,5 uur over. De kruissnelheid ligt namelijk niet erg hoog. Oh ja, en natuurlijk geen tripmaster etc. Kortom back to basic.

Coppa 2009....Finish dit jaar wel gehaald

In tegenstelling tot vorig jaar kunnen we nu trots zeggen dat we de Coppa dit jaar hebben uitgereden. Hoewel, trots? Eerlijk is eerlijk, we hebben er niet veel van gebakken. Maar leuk was het wel.

voorspel
Op woensdag zijn we rond 1/2 9 vanuit Leek vertrokken richting Tsjechië. De rit verliep voorspoedig en rond 16.00 uur waren we bij ons hotel, vlak bij de startplaats gearriveerd. Omdat Jan en Lizet nog onderweg waren besloten we de tripcheck alvast te rijden. Doel van de tripcheck is om je afstandmeter (tripmaster) te ijken met die van de organisatie. Dat kan van groot belang zijn voor een regularity. Bij een regularity moet je een bepaalde route met een exacte snelheid (bijv, 45,9 km/u afleggen). Iedere seconde!!!! die je er te lang of te kort over doet levert je een strafpunt op. Verkeerd rijden is dus funest maar iedere afwijking van je tripmaster kost ook de nodige punten. Zeker bij een langer traject. Onze meter leek aardig overeen te komen met die van de organisatie en voor de geringe afwijking bedachten we de formule dat we per tien kilometer vier seconden moesten corrigeren. Helemaal zuiver was dit niet, maar we konden er mee leven.

Daarna op zoek naar de startplek voor de volgende dag. Dat viel niet mee. Zo'n beetje heel Frantiskovy Lazne is éénrichtingverkeer. Uiteindelijk bleek de start de volgende dag in een voetgangerszone plaats te vinden. Daarna naar de bar van het casino om een heerlijk pilsje te genieten. Niet voor niets zijn de inwoners van Plzen de uitvinders hiervan.

Jan en Lizet hadden de nodige vertraging onderweg dus gingen wij om een uurtje of acht aan tafel in het restaurantje (snackbar) tegenover ons hotel gelegen en aanbevolen door de eigenares/receptioniste. Gelukkig konden Jan & Lizet noch op tijd aanschuiven want om half tien was het raus! We werden gedwongen het etablishement te verlaten. Gelukkig konden we in het hotelletje nog wat, buiten sluitingstijd, te drinken krijgen. Het werd nog druk toen twee Limburgse equipes aanschoven.

DAG 1

Met een documentencontrole/lunch om 12.00 uur in het kuuroord Frantiskovy Lazne konden we lekker rustig opstaan en ontbijten.

In de hoofdwinkelstraat stonden al de nodige deelnemers opgesteld. Ook wij zochten onze plek op. De documenten werden gecontroleerd, de stickers en routeschildjes aangebracht. Daarna begon het lange wachten dat veraangenaamd werd door een prima lunch. Nee, aan eten en drinken kent de Coppa geen gebrek.

Om 13.35 uur mochten wij met startnummer 35 vertrekken. Het grootste deel van de etappe voerde over smalle, vaak slechte wegen. Van punt naar punt via de kortste route. En ja hoor, er lag hier en daar nog sneeuw.

We hadden er zin in en het ging lekker. We arriveerden wat te vroeg bij de geheime tijdcontrole en liepen daardoor wat strafpunten op maar verder mochten we niet klagen. De wegen waren soms erg slecht en af en toe kreeg de onderkant het zwaar te verduren. De laatste restjes Nederlandse pekel raakten we kwijt door met aanzienlijke snelheid door plassen smeltwater van soms wel 30 cm diep te rijden. Dit tot groot genot van een enkele Tsjech gewapend met een fototoestel.
Nadat we een deel van de route hadden afgelegd stopten we om een volgend deel van de route in te tekenen. Tijdens één van die stops sloeg de motor af en deed niets meer. Geen benzine in het benzinefilter te zien en toch nog brandstof in de tank. Voor de zekerheid de reservejerrycan geleegd. Niente nada niksa. Blazen, zuigen op en aan de benzineslang. Noppes. Dus, de servicedienst maar gebeld. Dat zou nog wel even duren want die stonden bij een ander pechgeval. In een laatste poging een bekertje met benzine gevuld en daar het benzinefilter ingehangen en ....verrek, de pomp zoog de benzine aan. Snel de benzineslang weer op het filter aangesloten en ja hoor, de boel bleef aan de praat. Dus gaan als de brandweer.
Bij de Tsjechisch-Duitse grens weer even stilstaan op zoek naar de juiste weg. Dat mocht daar niet met als gevolg dat er twee Tsjechische agenten in burger zwaaiend met hun politiekaarten achter ons aankwamen. Wat doe je dan? Het is voormalig Oostblok en het vrije Westen was binnen bereik. Toch maar stoppen in afwachting van de prent die we wel zouden krijgen. Maar dat viel mee. Na veel tijd in de heren geïnvesteerd te hebben wensten ze ons veel plezier en mochten we doorrijden. Maar wel wee een kwartier vertraging opgelopen.
Dan maar een end verder in Duitsland stilstaan om de route verder in te tekenen. En weer sloeg de motor af. Geen probleem, ik wist nu wat te doen. Niet dus, want nu stroomde de benzine onder de auto vandaan.
Kennelijk hadden we op één van de slechte wegen iets geraakt en daarmee de benzineleiding stukgereden. Nu hadden we echt een probleem wat we niet zelf konden oplossen. En we voelden ons best lullig gelet op de hoeveelheid benzine die uit de auto liep.

Kortom de technische dienst maar weer bellen. Het wachten duurde lang. Er kwamen geen rallyauto's meer voorbij. Het werd koud en donker. Eindelijk kwamen de mannen van Bergstein. Met een provisorische oplossing konden zij ons weer op gang helpen.