Ja hoor, we doen weer mee!!!!!!

Nog heftiger dan het vorig jaar!
24 uur non-stop rally.
Dat is de Horneland 2010.
Dat is veel Bifi en heel veel Red Bull.
Nadere details volgen

ABC rally 2009

Na enige maanden stilstand was het afgelopen zaterdag weer eens tijd voor een heuse rally. De All British Car Rally waarbij ook andere merken zijn toegelaten. Het was een battle of the sexes. Margrethe reed samen met Lizet in de oranje 2002 en ik navigeerde bij Jan in zijn 2002 TII. Eindelijk weer eens een rally in de buurt. De organisatie had Emmen als uitvalsbasis gekozen.
Vanuit Golden Tulip Emmen moesten vier etappes worden gereden. Iedere etappe finishte bij het Golden Tulip. Op de ideale tijd moesten de scoreformulieren worden ingeleverd en werden de nieuwe routebescheiden uitgereikt.
Er waren verschillende volgordes in etappes vastgesteld met als gevolg dat niet iedereen steeds achter elkaar aanreed.
Een goede variatie in routesystemen met een geweldige bolpijl in een onbebouwd gebied. Het duurde even eer we de routeuitzetter doorhadden. Daarna ging het best lekker. Toch sloeg de vonk deze keer niet helemaal over. Echt spannend waren de routeopdrachten niet en ook de omgeving liet te wensen over.
Of dit de reden is waarom Jan en ik niet hoog geëindigd zijn?
De uitslag was ruim na het geweldige buffet nog steeds niet voorhanden. Nu, twee dagen later kennen we de uitslag overigens nog niet. Maar dat de mannen overwonnen hebben, dat stond bij voorbaat al vast.

Classic Gelderland Rit 2009

De Gelderlandrit onderscheidt zich van de meeste andere rallys door een strengere leeftijdseis. De auto's moeten voor 1972 zijn gebouwd en aan die eis voldoet mijn renstal (nog) niet.
Maar dat betekende niet dat ik niet kon deelnemen. Nico Thalen, vroeg mij als rijder van zijn Peugeot 504 uit 1968.
Een andere bijzonderheid aan deze rally is de zgn. Vintageklasse, een apart klassement voor de echte oudjes, vaak vooroorlogs!
Kortom er was genoeg te zien tijdens dit evenement waarvoor 170 equipes zich hadden aangemeld.
En wat een lol, nu eens niet met de neus in de kaarten. Geen stress maar lekker gasgeven. En wat een genot in zo'n Peugeot. Heerlijk comfortabel. Wel even wennen aan de schakelpook aan het stuur en het grote stuur. Vooral het vinden van de "achteruit" leverde de nodige hilarische taferelen op.
Uiteindelijk leverde onze prestatie een 15e plek op tussen de 69 deelnemers in onze klasse. Dat lijkt slechter dan het was. We misten maar 5 controles, twee meer dan de nummer 1. Waarbij één controle werd gemist tijdens een traject met flauwe puzzelritachtige elementen.
Een prima lunch en een nog beter dinerbuffet maakten het feestje compleet.

Geheel tegen de verwachting in.

Afgelopen woensdagavond mochten we weer, want de Tulpenrit (niet de Tulpenrally!) van de AMAC stond op het program. Daar moest ik wel aan meedoen om mijn eerste positie in het Rookieklassement te verdedigen. Met behulp van Evert-Jan en Harko als chauffeurs sta ik na de laatste rit voorlopig op de eerste plaats.
Woensdag was de beurt aan Freek. Ruim op tijd vertrokken wij voorzien van koffie, broodjes, wraps en harde worst naar het Amersfoortse, zetel van de AMAC. De opkomst was weer groot. Circa 60 equipes op een zomaar gewone woensdagavond! Ook mijn naaste concurrenten voor het klassement hadden zich ingeschreven.
We begonnen met een aanlooproute naar een pijl toe. Die moest als kortste route worden gereden. Vervolgens naar Tijdcontrole 2 (TC 2)via grensbenadering. Grensbenadering ligt mij meestal wel en nu leek alles ook wel aardig te kloppen ofschoon een aantal kaartwegen niet te rijden bleken. Van tijdcontrole 2 moest een aantal pijlen worden aan gedaan. De oneven pijlen via de kortste en de even pijlen via de één na kortste. Van TC3 nog een klein stukje naar de finish. TC 3? maar waar was TC2? Door een andersoortige markering van de TC's heb ik TC2 volledig over het hoofd gezien. De schade was enorm want daardoor hadden we ook een aantal controles voor en na TC2 gemist. Lekker gereden en toch het klassement naar de knoppen.

Toch niet. Ondanks deze kapitale blunder eindigden wij geheel tegen de verwachting inop de 2e plaats!

Hardenberg Classic 2009

Voordat hier in de loop van deze week een berichtje komt te staan over de Tulpenrit, die ik as woensdag met Freek rijd, moet ik natuurlijk wel even melding maken over onze deelname van afgelopen zaterdag.
Met Jan Bonkes gingen we onder startnummer 9 in de sportklasse van start. Jawel, de eerste echte in de sportklasse. En dat heb ik geweten. Het niveau lag duidelijk hoger dan ik gewend was. Bij tijd en wijle moesten er constructies bedacht worden die mijn petje te boven gingen. En dat koste met name in de ochtend teveel punten.
De systemen waren afwisselend. Pijlen kortse en punten één na kortste, grensbenadering, ingetekende lijn en blinde kaart. Ook een heuse regularity waar we veel te snel de geheime controle aandeden. Het testje aan het slot, zo snel mogelijk een parcours afleggen leverde de minste problemen op.
Een leuke rally in een mooie omgeving (denk ik?) en weer een door de duidelijke uitleg goed leermoment. En niet eens ontevreden met een 14e plek tussen 21 deelnemers.

Derde plek voor Midget in Spriterit

Midget aan de bak

Ja heus, zondag is het zover.
Dan mag de kleine meid er eindelijk weer eens uit.
We hebben ons ingeschreven voor de spridgetrit 2009.
Een rit waaraan alleen maar Sprite's (Austin Healey) en Midget's (MG) mogen deelnemen.
Met ook weer een wedstrijdelement want we hebben ons ingeschreven in de sportklasse.
Het wordt een zware opgave voor de kleine want start en finish zijn in Culemborg en daar doen we zeker wel zo'n 2,5 uur over. De kruissnelheid ligt namelijk niet erg hoog. Oh ja, en natuurlijk geen tripmaster etc. Kortom back to basic.

Coppa 2009....Finish dit jaar wel gehaald

In tegenstelling tot vorig jaar kunnen we nu trots zeggen dat we de Coppa dit jaar hebben uitgereden. Hoewel, trots? Eerlijk is eerlijk, we hebben er niet veel van gebakken. Maar leuk was het wel.

voorspel
Op woensdag zijn we rond 1/2 9 vanuit Leek vertrokken richting Tsjechië. De rit verliep voorspoedig en rond 16.00 uur waren we bij ons hotel, vlak bij de startplaats gearriveerd. Omdat Jan en Lizet nog onderweg waren besloten we de tripcheck alvast te rijden. Doel van de tripcheck is om je afstandmeter (tripmaster) te ijken met die van de organisatie. Dat kan van groot belang zijn voor een regularity. Bij een regularity moet je een bepaalde route met een exacte snelheid (bijv, 45,9 km/u afleggen). Iedere seconde!!!! die je er te lang of te kort over doet levert je een strafpunt op. Verkeerd rijden is dus funest maar iedere afwijking van je tripmaster kost ook de nodige punten. Zeker bij een langer traject. Onze meter leek aardig overeen te komen met die van de organisatie en voor de geringe afwijking bedachten we de formule dat we per tien kilometer vier seconden moesten corrigeren. Helemaal zuiver was dit niet, maar we konden er mee leven.

Daarna op zoek naar de startplek voor de volgende dag. Dat viel niet mee. Zo'n beetje heel Frantiskovy Lazne is éénrichtingverkeer. Uiteindelijk bleek de start de volgende dag in een voetgangerszone plaats te vinden. Daarna naar de bar van het casino om een heerlijk pilsje te genieten. Niet voor niets zijn de inwoners van Plzen de uitvinders hiervan.

Jan en Lizet hadden de nodige vertraging onderweg dus gingen wij om een uurtje of acht aan tafel in het restaurantje (snackbar) tegenover ons hotel gelegen en aanbevolen door de eigenares/receptioniste. Gelukkig konden Jan & Lizet noch op tijd aanschuiven want om half tien was het raus! We werden gedwongen het etablishement te verlaten. Gelukkig konden we in het hotelletje nog wat, buiten sluitingstijd, te drinken krijgen. Het werd nog druk toen twee Limburgse equipes aanschoven.

DAG 1

Met een documentencontrole/lunch om 12.00 uur in het kuuroord Frantiskovy Lazne konden we lekker rustig opstaan en ontbijten.

In de hoofdwinkelstraat stonden al de nodige deelnemers opgesteld. Ook wij zochten onze plek op. De documenten werden gecontroleerd, de stickers en routeschildjes aangebracht. Daarna begon het lange wachten dat veraangenaamd werd door een prima lunch. Nee, aan eten en drinken kent de Coppa geen gebrek.

Om 13.35 uur mochten wij met startnummer 35 vertrekken. Het grootste deel van de etappe voerde over smalle, vaak slechte wegen. Van punt naar punt via de kortste route. En ja hoor, er lag hier en daar nog sneeuw.

We hadden er zin in en het ging lekker. We arriveerden wat te vroeg bij de geheime tijdcontrole en liepen daardoor wat strafpunten op maar verder mochten we niet klagen. De wegen waren soms erg slecht en af en toe kreeg de onderkant het zwaar te verduren. De laatste restjes Nederlandse pekel raakten we kwijt door met aanzienlijke snelheid door plassen smeltwater van soms wel 30 cm diep te rijden. Dit tot groot genot van een enkele Tsjech gewapend met een fototoestel.
Nadat we een deel van de route hadden afgelegd stopten we om een volgend deel van de route in te tekenen. Tijdens één van die stops sloeg de motor af en deed niets meer. Geen benzine in het benzinefilter te zien en toch nog brandstof in de tank. Voor de zekerheid de reservejerrycan geleegd. Niente nada niksa. Blazen, zuigen op en aan de benzineslang. Noppes. Dus, de servicedienst maar gebeld. Dat zou nog wel even duren want die stonden bij een ander pechgeval. In een laatste poging een bekertje met benzine gevuld en daar het benzinefilter ingehangen en ....verrek, de pomp zoog de benzine aan. Snel de benzineslang weer op het filter aangesloten en ja hoor, de boel bleef aan de praat. Dus gaan als de brandweer.
Bij de Tsjechisch-Duitse grens weer even stilstaan op zoek naar de juiste weg. Dat mocht daar niet met als gevolg dat er twee Tsjechische agenten in burger zwaaiend met hun politiekaarten achter ons aankwamen. Wat doe je dan? Het is voormalig Oostblok en het vrije Westen was binnen bereik. Toch maar stoppen in afwachting van de prent die we wel zouden krijgen. Maar dat viel mee. Na veel tijd in de heren geïnvesteerd te hebben wensten ze ons veel plezier en mochten we doorrijden. Maar wel wee een kwartier vertraging opgelopen.
Dan maar een end verder in Duitsland stilstaan om de route verder in te tekenen. En weer sloeg de motor af. Geen probleem, ik wist nu wat te doen. Niet dus, want nu stroomde de benzine onder de auto vandaan.
Kennelijk hadden we op één van de slechte wegen iets geraakt en daarmee de benzineleiding stukgereden. Nu hadden we echt een probleem wat we niet zelf konden oplossen. En we voelden ons best lullig gelet op de hoeveelheid benzine die uit de auto liep.

Kortom de technische dienst maar weer bellen. Het wachten duurde lang. Er kwamen geen rallyauto's meer voorbij. Het werd koud en donker. Eindelijk kwamen de mannen van Bergstein. Met een provisorische oplossing konden zij ons weer op gang helpen.

Van CZ naar NL.

Van Nederland naar Tsjechië is niet zo ver als het lijkt.
In startplaats Frantiskovy Lazné zijn diverse goede hotels indien u reeds eerder arriveert dan donderdag 2 april.
Ook zijn er deelnemers welke van woensdag op donderdag in eerste wedstrijdovernachtingsplaats Bayreuth overnachten.
En een Tsjechisch vignet is voor ons evenement niet vereist.

Frantiskovy Lazné is een gezellig stadje, waar omheen de tripcheck uitgezet is en waar u dan reeds een voorproefje krijgt van wat u donderdagmiddag tijdens sectie 1 te wachten staat, hetgeen wij het “rondje Sokolov” noemen.
Een prachtige route, waar geen eind aan lijkt te komen, slingert u door de Tsjechische wouden en binnenlanden, waar bijna niemand lijkt te wonen.

Ten zuiden van de stuwmeren van Cheb rijden we bij Waldsassen Duitsland binnen.
Telkens als we voor de eerste maal de thuis uitgedachte route rijden, hebben we bij thuiskomst niet zo’n goed gevoel over het parkoers.
Maar dat komt omdat onderweg heel vaak verbeteringen aangebracht worden, omdat regelmatig meer bebouwing voorkomt dan wat de kaart vermeld, maar ook verbodsborden zorgen voor de nodige strubbelingen.
Soms is het dan beter om zelfs 20 kilometer eerder reeds een andere route te nemen, welke in veel gevallen reeds als “alternatief” voorbereid is, zodat niet op dat moment ter plaatse iets nieuws uitgedacht moet worden.
Tijdens de tweede rijsessie loopt het dan natuurlijk op rolletjes en constateren we een subliem parkoers, welk niet voor verbetering vatbaar is.
Uiteraard kunnen we geen 1500 km. zonder bebouwing maken, maar zoals u van ons gewend bent hebben wij ons uiterste best gedaan om zoveel mogelijk dorpen te vermijden.
Overigens heeft het door dorpjes rijden soms ook wel zijn charme, omdat je dan de streek beter leert kennen en het brengt wat afwisseling.
Het grootste deel van het evenement speelt zich in buitengebieden af, maar het spreekt vanzelf dat u zich met name in bebouwde kommen aan de geldende snelheden houdt, waarbij Duitsland vaak 30 km zones kent.

Kort voor Bayreuth dient de eerste regularity afgewerkt te worden (RS 1 “Fichtelgebirge”).
Hoezo regularity? Staat toch niet in het reglement? Klopt, maar dat wordt nog rechtgezet in bulletin 1.
In eerste instantie hadden we gepland geen enkele RP en test in het evenement op te nemen, omdat alle evenementen dat al hebben en we weer eens iets wilden doen wat niemand doet.
Maar ook hier vanwege de afwisseling is het goed af en toe iets anders te doen te hebben dan alleen een mooie rijrally.
Alle RP’s hebben overigens zowel een zelfstart als zelffinish en zijn zodanig uitgezet dat het onjuist uitvoeren en rijden van de routeopdrachten tot de mogelijkheden behoort.
Uiteraard staan op zo’n RP nauwelijks RC’s, waardoor mogelijke dubbele bestraffingen zoveel mogelijk beperkt worden.
U moet natuurlijk wél de eerste twee letters van de plaatsnaamborden blijven noteren, waarbij “Universitätsstadt Bayreuth” als enigste juiste oplossing UN is en Stadt Bamberg de letters ST genoteerd dienen te worden.
Zo kan het ook voorkomen dat het dorpje Sommerach op de borden vermeld wordt als “Volkach, Ortsteil Sommerach”, zodat VO opgeschreven moet worden.
Alleen op deze wijze is het eventueel noteren van dergelijke controles zonder er überhaupt geweest te zijn uit den boze.
In principe staan op RP’s uitsluitend door ons geplaatste RC’s op kleine driehoekjes e.d., waar rijden of niet rijden een té klein verschil in de zelf te noteren rijtijd brengt.
Tests komen in het gehele evenement niet voor, maar wél mogelijke GTC’s.
Reglementair mag u niet meer dan 10 minuten vóór rijden op uw gemiddelde snelheid schema, welk wij per sectie nog bekend zullen maken.
Ook de rijtijden van de RP’s dienen met diezelfde gemiddelde snelheid door u zelf berekend te worden.

Op dag 2 verlaten we Bayreuth in zuidwestelijke richting (Fränkische Alb en Fränkische Schweiz, het Hummeltal, Ahorntal en Fränkische Wiesenttal), laten tijdens RS 2 “Weissenstein” Bamberg noordelijk liggen om vervolgens een geweldig mooi bostraject af te werken.
Via enkele lieflijke dorpjes arriveren we bij een prima lunch midden in het centrum van Sommerach.aan rivier de Main.

Hierna door het Gramschatzer Wald langs enkele imposante kloosters ten noorden van Würzburg, nogmaals het kruisen van de Main naar RS 3 “Spessart”, ook weer door een immens bosgebied met “Kurvenreiche Strecken” en afgewisseld met een bol-pijl-trajectje; gewoon omdat we daar geen kaart van hebben. Simpel.
De laatste kilometers van deze tweede dag nog even opletten en dan TC 6 “Hörstein-IN”; de enige TC welke niet in een lunch- of hotellocatie gevestigd is.
Om twee redenen starten we die dag om 09:00 uur en niet om 08:00 uur.
Ten eerste omdat we Bayreuth uit moeten en ten tweede omdat we anders tijdens de spits Frankfurt in moeten.
Vanaf TC 6 volgt er namelijk zo’n 54,6 km. autobaan tot RC Hotel-IN, welke tot ca. 22:00 uur geopend zal blijven en waar u alleen maar uw controlekaarten dient in te leveren.
Het betreft echter géén geneutraliseerde route, zodat eventuele RC’s wél nog genoteerd dienen te worden!

Zaterdagochtend dient u goed wakker te zijn voor een enerverende dag.
We beginnen meteen met RS 4 “Taunus” ten westen van Bad Hombourg en nemen na afloop hiervan een stukje autobaan om Wiesbaden en Mainz te omzeilen tot in de buurt van Rüdesheim, Bingen am Rhein en Bad Kreuznach.
De lunch van vandaag vind plaats in Meddersheim en wel bij een heuse “wijnboer”.

Het mooiste komt nog.
RS 5 “Truppenübungsplatz Baumholder” (bekend van de WK Deutschland Rallye en vroeger de Hunsrück Rallye).
Vervolgens stuitten we op een zeer moeilijk te doorkruisen gebied in het Saarland, waar té veel dorpen liggen en een mooi parkoers ondenkbaar is.
Om het geweldige Franse en Luxemburgse wedstrijdgebied niet in het gedrang te laten komen, hebben wij gekozen om hier dan maar een stukje autobaan te nemen van Kusel tot afrit Tholey.
Want laten we eerlijk zijn; het zou zonde zijn om hier een oninteressant deel door veel bebouwing te rijden en verderop het mooie weg te laten wegens tijd te kort.

Via een ongelooflijk binnendoor paadje rijden we na BMW Hartge Frankrijk binnen en beginnen dan ook maar meteen aan RS 6 “France”.
Afgewisseld met een spectaculair verkavelingsgebied op stafkaart in het Naturpark Saar Hunsrück, alvorens bij Schengen Luxemburgs grondgebied te betreden.
Vlak langs Mondorf-les-Bains (bekend van onze eerste Coppa) en Remich, enkele nog niet eerder bereden “geitenpaadjes” en langs het vliegveld van Luxemburg stad naar het hotel op het Plateau de Kirchberg van het Centre Européen.

De laatste dag de mooiste? We zullen zien, want wellicht bent u met name de eerste al vergeten.
We schieten meteen recht naar het noorden, oostelijk van plaatsen als Mersch, Colmar, Ettelbrück en Diekirch, langs Vianden en Clervaux naar het grandioze wedstrijdgebied in de Duitssprekende Kantons van oost België met plaatsen als Burg Reuland en Sankt Vith.
Alweer een unieke lunchlocatie en wel in het biermuseum van Rodt.

De laatste loodjes voeren ons tussen Malmédy en het stuwmeer van Bütgenbach over de stuwdam van Robertville, door de Hoge Venen met de Baraque Michel als hoogste punt van België, langs Eupen, door Limbourg en de Voerstreek naar een prachtig afsluitend stukje door zuid Limburg.
We stoppen niét in Vaals, maar rijden er dwars door heen naar een wederom unieke finishlocatie in het geweldige casino van Aachen.
Met dit verhaal hopen we twijfelaars alsnog over te kunnen halen tot inschrijving over te gaan.
Wij beloven u weer een spetterend evenement.
En last but not least; we hebben een nieuwe wedstrijdleider en wel Eddy van den Hoorn van Vierhouten Pallets.

Stichting RREvents,
René Smeets en Rudolf Dittmann.

't kon beter

Afgelopen zaterdag hebben we de Gelderse Vallei Rit gereden. De oranje Touring mocht na zijn winterslaap eindelijk weer de weg op. Wat een mooie rit en wat een heerlijk weer.
Drie trajecten in de ochtendetappe en drie trajecten in het middagdeel. We begonnen met een eenvoudig stuk Bol-Pijl als aanrijroute. Daar draaien we onze hand niet voor om. Hoewel? Notabene twee controles over het hoofd gezien terwijl we toch echt goed hebben gereden. Daarna een traject met pijlen kortste route waar ik even de situatie kwijt raakte. Stukje teruggereden en ons laten verleiden door een routecontrole bordje. Jammer, dat was een foutcontrole.
Vervolgens een stuk grensbenadering. Ofschoon we de exact goede route hadden ingetekend hebben we toch ergens een bordje gemist. Als laatste ochtendtraject iets nieuws. We kregen een kaartfragment + een blad met bol-pijl instructies. Die bol-pijl instructies moesten we op de kaart overbrengen en vervolgens moesten we de route rijden. Daardoor reden we een bol-pijlroute die niet overeenkwam met de werkelijke bol-pijlsituatie zoals we die al rijdend waarnamen. Snapt u? Wij wel, foutloos dus.
Dit alles goed voor een voorlopige 24e plaats onder de 60 equipes in de tourklasse.
Na de kroketten reden we het systeem "routebeschrijving op kaart". Daarbij kwam ik toch wel in verwarring omdat op de route duidelijk sprake was van een doorgetrokken bermlijn en daar mag je niet overheen. Na wat omrijden toch maar gedaan en dat bleek ook de bedoeling te zijn geweest maar helemaal snappen doe ik het niet. Ook leuk was het traject waarbij we een doorzichtig stukje plasticfolie kregen met daarop een aantal pijlen getekend. Die pijlen moesten worden overgebracht op de kaart. Tenslotte een stuk ingetekende lijn. Opvallend was dat er nergens een route geherconstrueerd moest worden. Geen doodlopende wegen, geen weggegumde weggetjes. Ook het tijdschema was royaal waardoor we meestal in een rijtje stonden te wachten voordat we mochten inklokken.
's Middags ging het qua score iets beter dan 's ochtends. Uiteindelijk gingen we met een 17e plaats naar huis. Er had meer ingezeten.

Gelderse Valleirit 2009

Nog even en dan is het zover. Dan neemt BMJW deel aan the event of the year! De Coppa d'Europa. Inmiddels hebben we de eerste deelnemersinformatie in de bus. En...het belooft wat te worden. We starten in Frantiskovy Lazné in Tsjechië en finishen via Bayreuth, Eschborn en Luxemburg in Aachen.
Maar zover is het nog niet.
Eerst staat de Gelderse Valleirit op het programma. Maar liefst 109 equipes verschijnen zaterdag aan de start waaronder een Jaguar XK 120 uit 1953 en een Aston Martin DB 2 MK 4 uit 1955! Die laatste kwamen we volgens mij afgelopen zondag nog tegen in de bossen van Weert.
Nee, dan zijn wij maar jonkies met onze BMW 2002 touring uit 1973. Maar zeker niet de jongste. Bij deze rit mogen kennelijk ook moderne auto's meedoen, maar die zijn ver in de minderheid. Een Renault Megane uit 2007 notabene. En zelfs een auto uit 2008. Maar dat is dan wel weer leuk voor Harko. Het is namelijk een Caterham Seven!
Wat ons allemaal te wachten staat weten we niet. In het reglement staan enkele routesystemen beschreven die nieuw voor ons zijn en dat is een leuke uitdaging. En.... het is natuurlijk een goede voorbereiding op de Coppa. Klein minpuntje: we starten (en als het goed is finishen we )als één van de eersten dus zullen we lang moeten wachten voordat we ons op het buffet mogen storten.

Horneland Rally 2009, (over)leven op Bifi en Red Bull

Het is nu wel duidelijk. Er bestaan kaartleesritten en er bestaan rally's en daar bestaat een groot verschil tussen. Bij een kaartleesrit gaat het voor een groot deel om nauwkeurigheid. De stafkaarten geven een zeer gedetailleerd beeld van de te rijden route. Grappen worden uitgehaald door bijvoorbeeld een weg met een computerprogramma weg te halen of een brug over een kanaal te verplaatsen. De kunst is dit op te merken en zoveel mogelijk van je oorspronkelijk ingetekende route te rijden. Het wordt weleens erg geneuzel op de vierkante millimeter. Snelheid is een factor maar niet alles bepalend. Een systeem waarin Margrethe en ik ons de afgelopen twee jaren met veel plezier op hebben gestort.
Dan zijn er de rally's waar snelheid veel belangrijker zijn. Op tijd binnenkomen daar gaat het om en natuurlijk dient ook de goede route gereden te worden. Het kaartmateriaal is meestal ook gedetailleerd.

Tsja, en dan is er de Horneland.
Een rally waar de tijdfactor van levensbelang is en het kaartmateriaal getekend lijkt te zijn door het driejarige dochtertje van de uitzetter. Er wordt gebruik gemaakt van Michelin kaarten schaal 1:200.000 en deze worden gekopieerd naar schaal 1 op 100.000. Dit zijn geen gedetailleerde kaarten! De situatie is schematisch weergegeven. Dat betekent bijvoorbeeld dat een bocht in de weg ook drie bochten in de weg kunnen zijn. Dat betekent ook dat er wegen zijn weggelaten. Of dat een weg niet na 500 meter buigt maar na 1000 meter. Maar liefst 71 op een kaart getekende punten, in een totaal traject van 600 kilometer moesten worden aangedaan. Ennuh oh ja, Er waren 18 tijdcontroles die je moest aandoen, waarbij het tijdverlies niet meer mocht zijn dan 30 minuten! En tsja, als je gewend bent om met een lineaaltje exact de afstanden te meten, dan kom je bedrogen uit.

Een tegenvaller dus, de Horneland?
Mooi niet dus.
Juist, je hebt het vast al in de gaten. Ik doe mijn uiterste best om excuses te bedenken voor een wat tegenvallende uitslag. Want het blijven natuurlijk smoesjes als je bedenkt dat er een equipe is geëindigd met nul strafpunten. Gewoon alles goed gereden en binnen de tijd. Ongelofelijk, wat een prestatie. Hulde!

Om 10.33 uur mochten wij starten vanuit Altweerderheide. Het eerste stuk was een neutrale bol-pijl route naar de Oelemarkt in Weert. Daar werden we opnieuw gestart, maar nu door een heuse speaker vanaf een officieel startpodium. Opmerkelijk hoeveel belangstelling er was.




De eerste drie trajecten verliepen goed. De tijdcontroles wisten we op tijd te vinden.



Limburg werd al gauw voor België verruild. Troosteloze uitzichten werden afgewisseld met juweeltjes van weggetjes, glooiend, kasseien.



Het tempo lag hoog maar daar had Klaas geen moeite mee. Ook niet wanneer er af en toe gegleden werd door de natte modder.Maar toen ging het mis. Door de regen liet de sticker van de sponsor, die over be bovenste 10 cm, in de volle breedte over de voorruit geplakt moest worden los. De linkerruitenwisser bleef hier achterhaken en het blad werd door de spanning gelanceerd. Zonder meer een record. Zeker zo'n honderd meter het weiland in. De stang van de ruitenwisser, bevrijd van zijn last kerfde van vreugde een halve cirkel in de voorruit.
Zonder ruitenwisser konden we niet verder. Gelukkig had ik nog een reserveblad bij me, maar dat paste natuurlijk niet. Toen we de boel weer provisorisch in beweging hadden was de nodige achterstand op het tijdschema ontstaan. Vervolgens had ik na dit incident moeite om weer in het ritme te komen en konden we de volgende tijdcontrole niet makkelijk vinden. Dit brak ons op we kwamen buiten de derig minuten limiet op de pauze locatie, een oud klooster aan. En oh, wat doet dat pijn, op één punt na alles gevonden en dan een zware tijdpenalty van 100 punten.
Dat zouden we na de korte pauze anders doen. We wisten nu hoe het moest. Tijd boven alles! Dan maar een paar punten laten liggen.

En oh, wat ging het weer lekker na de stop. Alle punten werden moeiteloos gevonden. Als bewijs van het aandoen van de opgegeven punten moest er veel gestempeld worden. En dat mocht Klaas doen, want de navigator moet zich op de kaart focussen.


Maar toe? En hoe, en waarom? In de buurt van Tongeren lukte het gewoonweg niet om de tijdcontrole te vinden. Dus maar weer een stuk terug om de route opnieuw op te pakken. Weer niet, nog maar een keertje. Kortom niks geleerd van het eerste deel. Want de tijdachterstand was fors opgelopen.
Toen maar besloten om een aantal controles te laten liggen en via Genk in de buurt van Bree een volgende controle op te pakken. Toch vervelend als de rondweg van Genk er gedeeltelijk uitligt terwijl je juist hoopt op die manier verloren tijd in te halen. Gevolg: nog meer tijdverlies en het bewust overslaan (missen) van een aantal controlepunten. Ai, wat was dat slikken.

Het was al behoorlijk nacht toen we de laatste controle voor de finish aandeden. Nog een traject van 2uur en 15minuten te gaan met maar liefst 22 controlepunten, af te leggen door een toch wat aangeslagen equipe. Maar, we zouden strijdend ten onder gaan. Wat hebben we dat laatste traject gereden. Nagenoeg alle punten hebben we aangedaan en dat kan maar van weinigen gezegd worden. Soms kwam de concurrentie vanuit 5 verschillende richtingen terwijl wij ogenschijnlijk moeiteloos het ene stempeltje na het andere stempeltje scoorden.
Niets kon ons meer hinderen zelfs niet door de politie. Toen we aangehouden werden met de vraag of wij die mensen waren die zo hard over de hei aan het racen waren antwoorden wij in koor: "Nee hoor meneer, dat is niet nodig, wij liggen keurig op schema".
Met een keurig verreden laatste traject konden we de Horneland om 01.30 uur in stijl afsluiten. In leven gehouden door Bifi en Bull.


Reactie van Klaas
Beste en best wel goede navigator, wat een eerste verslag al na de meer dan slopende 14 uur rallyen en racen want dat laaste was echt het geval wel.Zoals je terecht schrijft was de laatste etappe van de Horny erg goed uitgevoerd, bijna foutloos van de ene naar de andere controle en iedereen maar heen en weer rijden en zoeken. Als wij het tussenstuk nou ook in een keer hadden gevonden dan... tja we leren er in ieder geval van om eerder een stuk over te slaan en naar het volgende stuk op zoek te gaan, anders gaat het wel erg snel met de strafpunten. Verder wel leuk om te noemen dat de 34 jarige witte dame met vlag en wimpel de niet lichtzinnige rijstijl heeft overleefd, jeetje wat hebben we gescheurd en geboenderd, ondanks de schokbrekers, ja JW, geen centje pijn hooguit anderhalve liter oil. Kortom superevent die uitnodigt om er een jaarlijkse traditie van te maken. Ik ben erg netjes in de auto geweest omdat er geen tijd en ruimte was voor slap geouwehoer, daarom JW volgend jaar maart weer resereveren ?!

We zijn weer thuis!

Verslagje volgt!

Nog twee nachtjes slapen en dan één nachtje niet

Het schiet nu echt op. De Poolse Bruid is vanavond nog even nagelopen. De vloeistoffen zijn aangevuld, bandjes vol met lucht en de 3-puntsgordels zijn vervangen door 4-punts exemplaren. Het proviand is ingeslagen. Maar dat niet alleen. Ook het uiterlijk van ons mobiel heeft een bescheiden wijziging ondergaan. Margrethe is tijdelijk van het voorscherm verdwenen. Zij heeft plaatsgemaakt voor Klaas.
Morgennamiddag vertrekken wij richting Weert. Het Hotel is geboekt. Afhankelijk van de files onderweg zullen we de tripcheck (een ijktraject om te kijken of onze meters synchroon lopen met die van de organisatie)voor of na het inchecken in het hotel verrijden. Het heeft mijn voorkeur dit voor het eten te doen zodat we daarna van een glaasje wijn kunnen genieten.
De volgende ochtend vroeg op want de verplichte briefing is om 08.45 uur. Daarna begint het lange wachten. Wachten tot we mogen. De eerste equipe start om 09.31 uur. Wij, met startnummer 63 dus 63 minuten later.
Veel eerder dan een uurtje of twee 's nachts zullen we niet finishen

Nog zes nachtjes slapen

Na de documentencontrole op zaterdagochtend 14 maart zal om 09:31 uur startnummer 1 vertrekken voor een geneutraliseerde aanlooproute middels bol-pijl-systeem van de Schuttershoeve te Altweerterheide naar het officiële startpodium op de Oelemarkt te Weert.
De eerste équipe wordt aldaar om 10:01 uur weggevlagd.
Een klein stukje bol-pijl om de stad uit te geraken en dan gaat het “loos”.
Géén aanlooproute over grote wegen, maar punt 1 meteen buiten de bebouwde kom van Weert.
Via een oude smokkelroute bevindt u zich opeens bijna ongemerkt reeds in “Bels” en doorkruisen enkele wedstrijdgebieden van collega-rally-organisatoren.
U passeert diverse imposante kastelen en ziet plotseling Franstalige plaatsnamen op de wegwijzers en plaatsnaamborden.
Sommige navigatoren vinden dat hoe zuidelijker men komt, hoe gemakkelijker het Michelinkaartlezen hun afgaat.
In principe klopt dit ook wel, omdat meer zuidwaarts het landschap heuvelachtiger wordt en het hier te duur (en onnodig) is meer wegen aan te leggen dan nodig.
Wij hebben echter een parkoers uitgetekend, waar deze stelling niet op gaat en waarbij de allermoeilijkste punten uitsluitend door de Sportklasse aangedaan dienen te worden.
Hetgeen niet wil zeggen dat het voor de Toerklassers een saai ritje zal worden……
Overigens ontvangen beide klassen identieke routeboeken, waarbij punten welke uitsluitend voor de Sportklasse bedoeld zijn, gemerkt zijn met een zg. Asterix (sterretje*).
Voor de toerklasse hebben wij in zo’n geval een ingetekende pijl voorzien voor de door ons geadviseerde route.
Op dit moment rijdt u nog bij daglicht en wij zijn stellig van mening dat indien deze Hornelandroute in omgekeerde rijrichting verreden zou worden, slechts weinigen in de einduitslag opgenomen zouden worden.
In het donker is dit gebied namelijk bijna niet te doen.
Dit eerste traject is niet al te lang en zodoende zult u niet al te vermoeid arriveren bij de tank- en snackstop om zowel uw automobiel als uzelf te kunnen verwennen als voorbereiding op het avondgebeuren.
Een werkelijk schitterende locatie is weer gevonden, welke haar deuren wagenwijd voor u openzet en waar een enthousiaste directie en haar medewerkers u met een opkikker in de vorm van een smakelijke doch lichte maaltijd verwelkomen.
Een in 1121 gesticht gebouw is een architecturaal geheel, compleet met binnenhof en gebouwen uit de 17e en 18e eeuw, een van de mooiste en meest indrukwekkende bouwkunstige gehelen van dit Franstalige land.
Een bijgebouw van de oude hoeve ontvangt heden ten dage een blijvend ambachtscentrum van bloemenatelier, een beeldhouwer, een glassnijder, een houtschilder, schrijnwerker-garneerder van oude zetels, enz.
De naast het hoofdgebouw gelegen oude brouwerij-molen is een onvergetelijk voorbeeld van burgerlijke architectuur van de 13e eeuw uit deze streek.
Hier zijn een aantal mooie middeleeuwse ontvangstzalen ingericht, waar u een eenvoudige maaltijd aangeboden wordt.
TOEKOMSTIGE HISTORIE AVONDDEEL.
U duikt een voor Nederlandse begrippen spectaculair wedstrijdgebied in, waar slechts één rally-organisator opereert en u rijdt over klassementsproeven van de vroegere toprally Criterium International Lucien Bianchi.
In dit traject zult u zich goed wakker moeten zien te houden (als u begrijpt wat wij hiermee bedoelen); aan ons zal het niet liggen……
U kruist tweemaal de Maas en het is onvoorstelbaar hoeveel kastelen en landgoeden hier liggen en allemaal bewoond!
Na verloop van tijd vertoefd u weer tussen de Vlaams-sprekende Belgen en wij laten in het midden of u de laatste loodjes simpel of zwaar vindt.
Na alles wat u tijdens deze editie op dat moment reeds meegemaakt heeft, zal het wel meevallen……
Op het moment dat u Weert op uw kaartfragment ziet, moet u niet denken dat het afgelopen is.
Vanaf 22:00 uur volgt er namelijk nog een behoorlijk deel op Nederlands grondgebied; een waardige afsluitende sectie van een ongetwijfeld traditionele Horneland en u zult het met ons eens zijn, dat het geen “kleintje” betrof.
De twintigste tijdcontrole bevind zich bij de manege van de Ijzeren Man te Weert, alwaar na de nachtsnack deze Horneland 2009 afgesloten wordt met de prijsuitreiking, waarbij wij hopen dat niemand de reglementsartikelen heeft overtreden……!
Samen met u gaan wij er van uit wederom terug te kunnen kijken op een sportief en gezellig evenement, waar met 20 TC’s en vele RC’s de juiste druk op de bekende ketels gehouden is.
René Smeets, wedstrijdleider.

Na brons volgt zilver

Ruim op tijd bij een controlepost


Nog geen twee weken na een prima prestatie in de AMAC winterrit (derde plaats) waren de verwachtingen hoog gespannen bij onze deelname in de eerste KLIP van de DHRC van 28 februari. Deze werd verreden in de omgeving van Maarsbergen toevallig hetzelfde gebied waar ik met Harko de winterrit had verreden.
Veel deelnemers deze eerste rit. Afwisselende systemen. We begonnen met pijlen-kortste route, daarna grensbenadering, ingetekende lijn met barricades en tenslotte punten-kortste route.
Terug naar de basis was het devies. De afgelopen ritten hadden een dermate hoge moeilijkheidsgraad dat beginnende equipes volledig gedesillusioneerd afhaakten. Dat was niet de bedoeling van het bestuur.
En inderdaad de rally bleek goed te doen. Over het algemeen werd er goed gereden. En dat gold ook de Poolse Bruid. Margrethe wist het gaspedaal goed te vinden waardoor we erg ruim binnen het tijdschema bleven. En ook het navigeren ging lekker.
Slechts twee foutcontroles werden er genoteerd met als resultaat een gedeelde tweede plaats onder de 33 equipes.
Na brons volgt dus zilver. Een stijgende lijn?
Wat volgt er dan na zilver?

Winterrit AMAC updeetje

Krijg zojuist de uitslag binnen.
Derde plek.
(En nu niet vragen hoeveel deelnemers er waren :-))

Winterrit AMAC

De tweede AMAC avondrit zit erop en ook deze rit was weer de moeite waard. Met Harko vanuit Leek vertrokken kwam de Poolse Bruid ruimschoots op tijd aan bij de startlocatie. Toch aardig wat deelnemers ofschoon menig Nederlander op de lange latten schijnt te staan. Wij dus niet. Wel winterbanden. Het was mooi weer, droog met een lichte vrieskou.
Met startnummer 1 in de tourklasse mochten wij om 19.31 uur van start. Eerst een aanlooproute van 7 kilometer. Daarna ingetekende lijn met barricades. Het leek allemaal wel goed te doen maar na afloop bleken we toch wel aardig wat fouten te hebben gemaakt. Hoewel, ik wil nog wel een discussie met deze of gene hierover aangaan. Wat doe je bijvoorbeeld als je het bord DLW (doodlopende weg) tegenkomt maar zo'n bord wordt niet in het reglement genoemd. Mag je daar nu wel of niet in. Een instinker?
Harko wist het gaspedaal wel te vinden en dat bracht ons veel te vroeg bij de finish. Of had dat misschien een andere oorzaak. Van de opgegeven 58 kilometer bleken wij er uiteindelijk maar 56 afgelegd te hebben. En dat is niet goed.
De uitslag hebben we ook deze keer niet afgewacht. We maakten ons weinig illusies en de rit terug naar Groningen wachtte ook nog.
Lekker gereden, leuke avond. De volgende avondrit is in April.

MidwinterClassic 2009

Wat een leuke rit om het jaar echt mee te beginnen. Start en finish in Volendam en een lunch in Nieuwe Niedorp.
Vijfentwintig deelnemers in de sportklasse en 42 equipes in de tourversie. Mooie weggetjes, dijkjes, molens, kanaaltjes en zeker in het begin wat sneeuw. Het leek allemaal niet al te ingewikkeld en het tijdschema was beslist niet strak. Toch was dat kennelijk slechts schijn, want we misten maar liefst 10 controles en dat lijkt toch wel erg veel. Verschillende kaartleessystemen als bol-pijl zonder afstanden, BARIL, pijlen kortste route en grensbenadering. In het bol-pijl traject leverden we met het missen van één controle de beste prestatie. Maar dat was niet genoeg voor een podiumplek. Toch keerden we, met een 9e plaats (van de 42 deelnemers) en met een Poolse Bruid onder de pekel, zeer tevreden huiswaarts.

Oud nieuws

Terwijl momenteel de echte rallies worden verreden waar wij alleen maar van mogen dromen zoals de Rally Monte Carlo Historique en de Wintertrial. Hebben wij ons voor de haard genesteld met de broodnodige tijdschriften.
En wat blijkt, de BMJW heeft de landelijke pers gehaald! In het februarinummer van AUTOMOTORklassiek wordt nog even teruggeblikt naar de Rallyhappening van december 2008. Oud nieuws natuurlijk, maar wel leuk. (Losse nummers €2,95)
De voorbereidingen en aanpassingen voor dit seizoen vinden op dit moment ook plaats. Gisteren heb ik breedstralers op de Poolse Bruid gemonteerd. Op 18 februari rijd ik met Harko (Harko en ik) een avondrit van de AMAC en dan kunnen we het verschil zien. Maar voor het zover is rijden Margrethe en ik de Midwinterclassic op 8 februari. Ook een goede test van het olieverbruik, want daar maak ik me, in het licht van de naderende Coppa d'Europa, ernstige zorgen over.

Weer met 4 wielen op de grond

De kop is er af. De eerste rit van het seizoen zit er weer op. Als nieuw lid van de AMAC heb ik gisteren samen met Evert-Jan meegedaan aan de openingsrit van deze club. Start en finish in Amersfoort, dus bijtijds van kantoor vertrokken.
De opkomst vond ik groot. Meer dan 40 equipes verdeeld over Sport- en Tourklasse. Nee, de tourklasse heeft niets met een toertochtje te maken. Ook dat is bikkelhard werken.
En dat hebben we aan den lijve ondervonden.
Ingetekende lijn met barricades. Joepie, mijn lievelingssysteem. Niet dus. Dat we uiteindelijk 8e van de 15 werden valt me nog erg mee. De schade was misschien iets minder groot wanneer ik vooraf iets had ingenomen tegen wagenziekte en ik de breedstralers had gemonteerd. De verlichting behoeft den nodige aanpassing.
Ook enige aanpassing is gewenst daar waar het het olieverbruik betreft. Nog even en we hebben een aanhanger olie nodig.We hadden dat overigens al geconstateerd na de Rallyhappening.
Vanochtend heb ik een half litertje ATF versnellingsbakolie bij de motorolie gegoten. Dat schijnt de boel en mn. de schraapveren schoon te maken. Werkt dat niet, dan maar een poging om de klepsteelhoedjes te vervangen. Een leuke klus voor als de oranje weer op de weg is.
Kortom de overwinningsroes van de Rallyhappening is uitgewerkt. We staan weer met 4 wielen op de grond.