Teleurstellend?

Inmiddels zit de Limburgia er op. De uitslag is bekend. Sterker nog, de uitslag was zaterdagochtend al bekend. En dat is het teleurstellende aan deze rally.
De routes waren magnifiek. De verzorging tot in de puntjes. Maar .....
Na het zaterdagochtend gedeelte bleek er niet veel meer te navigeren. Geen leuke constructies. Enkel nog een paar regularities waar nog een paar seconden waren goed te maken op de direkte concurrenten. En dat was erg jammer.
Zo gebeurde het dus dat het klassement op zaterdagochtend al was gemaakt.
En zo voelde het ook. Regelmatig stelden Jan en ik ons de vraag waarom we geen controles tegenkwamen. Het antwoord: die waren er nauwelijks.
Uit de enquete tot op dit moment blijkt ook dat de rally over het algemeen als matig wordt beoordeeld.
Zaterdagochtend als 13e geklasseerd. Vervolgens zaterdagmiddag en zondagochtend foutloos gereden. Dat is en blijft een dertiende plek wanneer nagenoeg het gehele deelnemersveld foutloos rijdt.

Tsja, en als je dan denkt aan de hoogte van het inschrijfgeld en de overige kosten w.o de overnachting, brandstof etc. is het te verwachten dat uit de enquete tot op dit moment blijkt ook dat de rally over het algemeen als matig wordt beoordeeld.

Alle lof overigens voor de Poolse Bruid die de 800 km rally en 700 'woonwerkverkeer' probleemloos heeft afgelegd.

Limburgia Trophaeum

Na een relatief lange periode van afwezigheid neemt de Poolse Bruid het komende weekend weer deel aan een serieuze proeve van bekwaamheid.
Samen met Jan Schut rijd ik de Limburgia Trophaeum. En dat niet voor de eerste keer. In 2008 waren we er ook bij.
Het wordt weer een pittig weekendje temeer omdat het rallygebeuren de laatste anderhalf jaar een beetje op de achtergrond is geraakt. Een beetje? Een beetje veel. Maar zaterdag is het dan eindelijk weer zover.
De witte BMW wordt de afgelopen dagen door Jan als dagelijks vervoermiddel gebruikt zodat hij de laatste technische ongemakken nog kan constateren.
Dit jaar geen punten vrije route maar verschillende systemen! En of ik daar helemaal klaar voor ben? We zullen wel zien.
Ruim 750 km. over selectieve wegen door uitlopers van de Ardennen en de Eifel, langs Moezel, Rijn en Lahn, door het Ahrdal, het Westerwald, de Voerstreek etc.
Houdt startnummer 27 goed in de gaten.

Horneland 2010

Hij zit er op en hij mocht er wezen. Een 24-uurs rally, waar vind je dat nog. En dan met zo'n groot deelnemersveld. Bijna negentig teams hadden zich ingeschreven voor deze pittige proeve van bekwaamheid. Slechts twee minder gingen er vrijdagochtend van start.
Ruim 1000 kilometer stonden er op het papier en dat zou het uiterste van mens en machine vergen.

Donderdagmiddag waren Klaas en ondergetekende bijtijds vertrokken richting Weert. Althans dat dachten we. Tot Nijmegen verliep alles voorspoedig echter luttele kilometers verder begon de ellende. Ruim vier uur onderweg met als gevolg dat een deel van de door de echtgenotes meegegeven proviand snel op was.

Het hotelletje lag lekker in het centrum van Weert en beschikte over een eigen ondergrondse parkeergarage. Na ingecheckt te hebben bezochten wij het caférestaurant waar we onze documenten konden laten controleren. Alles was er. Kentekenpapieren, APKkeuringsbewijs, assurantieverklaring etc. Allemaal nodig om van start te mogen gaan. Na goed voor de inwendige mens gezorgd te hebben was de auto aan de beurt. Stickers, routeschildjes en banner werden zorgvuldig aangebracht. We waren er klaar voor.

Doordat we 's avonds de documenten al hadden laten controleren konden we iets langer blijven liggen dan aanvankelijk verwacht. We lieten de receptie weten dat niet wij maar Arlette en Margrethe de komende nacht de kamer zouden gebruiken terwijl wij aan het werk waren. Dit was een mooie combinatie. De dames konden lekker een dagje shoppen in Weert en ons de volgende dag terugrijden naar huis. Want dat we daar niet toe in staat waren laat zich makkelijk uitleggen.

De préstart vond net als vorig jaar plaats in café Schuttershoeve net buiten Weert. Omdat we gisterenavond de documenten al hadden laten controleren hoefden we niet voor dag en dauw op.
Gek, ik was veel minder gespannen dan andere keren. Eigenlijk niet zo gemotiveerd. De motivatie werd minder toen we de eerste twee/drie trajecten goed de mist in gingen en ik speelde met de gedachten om lekker terug naar Weert te gaan om samen met de meisjes lekker te gaan eten. Maar voor het zover was eerst nog even een kunstgreep. Klaas met de kaart voor zijn neus en ik achter het stuur. Lekker gassen, sturen, glijden, ja daar werd ik vrolijk van. Klaas had na korte inwerktijd ook de navigatiesmaak te pakken en het geluksgevoel in de Poolse Bruid (bijnaam voor de witte BMW) steeg tot ongekende hoogte.

Van de Voerstreek naar de Belgische Ardennen. Schitterende weggetjes die weldra aan het oog onttrokken zouden worden door de invallende duisternis. In de buurt van Wiltz, na een verplichte tankstop konden we de route maar niet te pakken krijgen. Klaas construeerde een bypass waardoor we enkele punten moesten laten liggen maar wel het tijdschema konden volgen. De eerste stop vond plaats in Latour, net over de Luxemburg-Belgische grens. In de kelder van een oud kasteel genoten we van een prima maaltijd. Doordat we flink hadden doorgekacheld hadden we maar liefst anderhalf uur de tijd. Die gebruikten we om de olie bij te vullen. Het verbruik van de Poolse Bruid is enorm. We hadden 7 daarom reserveliter olie meegenomen.

Ook hadden we nog tijd over om in een nabijgelegen plaatsje de tank vol te gooien. We gingen goed gevuld de duisternis in.

Na de late lunch was het inmiddels donker geworden. We kozen voor de klassieke opstelling. Klaas achter het gaspedaal en ik met mijn neus in het routeboek. En het ging lekkkuhhh. Leg 2 begon met een hele korte etappe. Drie punten aandoen binnen acht minuten. Ik zag het instinkertje waardoor menige equipe in de problemen zal zijn gekomen. We kwamen daardoor maar een minuutje te kort.

Alle gevoel voor tijd raak je kwijt als je 24uur lang op het topje van je kunnen functioneert. Maar ik denk dat het in de buurt van was toen we al van verre de verontrustende blauwe zwaailichten van hulpdiensten zagen. Eén van de (te)veel aanwezige Porsches had zijn carrosserie getest tegen een Duitse niet-deelnemer, en wat er van over was stond mistroostig in het naast de weg gelegen weiland. Gatver...., wat zou er gebeurd zijn. Ambulanche ter plekke. We werden over een onverhard stuk omgeleid dus konden niet alles zien.
Het was glad, soms spekglad en strooien ho maar. Dat kostte tijd maar dat was niet anders. Vooraf hadden we afgesproken geen onnodige risico's te zullen nemen. Af en toe gleed de kont van de BMW, ondanks de winterbanden alle kanten op. Klaas wist dat perfect op te vangen.

En het was nog lang onrustig in Bleialf. De organisatie had een Duitse pomphouder zover weten te krijgen dat hij 's nachts tussen 03.00 uur en 05.00 uur speciaal voor ons open was. Meer dan 100 ronkende motoren, het blikkerige geknetter van 911's. Het stond allemaal in de rij voor de twee lullige pompjes. Bleialf heeft beslist niet goed geslapen. Datzelfde gold 7 kilometer verderop in het Belgische Schoenberg waar het plaatselijke restaurant ons een maaltijd voorschotelde. Het soepje ging er goed in maar de frieten en de kip waren in afgewerkte olie gefrituurd. Het tussenklassement van de eerste leg was bekend. We stonden op een 15e plaats van de dertig deelnemers in de tourklasse.

Pas op deelde de TC-out ons mee. Na punt 3 is het een ijsbaan. Om 04.30 werd er weer gestart met telkens een minuut tussentijd. Doordat je je telkens op een ideaal tijdstip bij de volgende controle moest melden en weer vertrekken reed je bijna nooit in een treintje achter elkaar aan. Ieder equipe moest het echt zelf doen. En het was glad in de Belgische Eiffel. We begonnen aan Leg 3. De waarschuwing van de organisatie was volkomen terecht. Al spoedig kwamen we deelnemers tegen die een andere route gingen proberen. Na punt 3 was inderdaad sprake van een erg gladde bocht maar het lukte! Dat dachten we, want één kilometer verder was het echt ongelofelijk. Verschillende deelnemers probeerden over een ware ijsbaan verder naar boven te rijden, veelal zonder succes. Vol gas en al zwaaiend met de kont naar achteren glijden. Volkomen onbestuurbaar. Ook Klaas kon hem niet houden. We gleden achteruit bijna tegen opkomende deelnemers aan. Klaas bracht de auto tegen een naast de weg gelegen sneeuwbult tot stilstand. Daar stonden we. We konden niet meer voor- en niet meer vooruit. Dan maar zijwaarts. Doordat het glad was kon ik de neus van de auto van 30 graden naar 60 graden duwen waardoor we weer grip konden krijgen en naar beneden konden rijden. Door de vertraging hebben we vervolgens een paar punten geskipt om binnen de tijdslimiet bij de volgende controle binnen te komen.

Het bleef glad in de Duitse eiffel. Hellenthal, Monschau. Rurberg, allemaal bekend terrein uit verre voorbije vakanties. Het werd licht! Het was gelukt. We waren de nacht zonder kleerscheuren en wederom met dank aan de firma Red Bull doorgekomen. Maar we waren er nog niet. Er stond nog een etappe tussen Thorn en Weert te wachten. En als ik één ding weet, dan is het daar een ramp. Het kaartmateriaal is zo summier dat je met het grootste gemak de verkeerde wegen neemt zonder dat je het in de gaten hebt. Maar het ging goed. Foutloos durf ik te zeggen. Alle punten deden we binnen de tijd aan.

HORNELAND RALLY 2010
Toen nog de afsluiter. Een proef op afgesloten terrein. Voor het klassement van geen enkel belang want de uitslag was alleen maar van belang om een beslissing te forceren bij aex aequo klasseringen. Een geweldige proef dwars door gebouwen, pilonnen, pallets door. Zo gaaf dat ik vergat op de kaart te kijken. Ik dacht ook dat er wel pijlen zouden staan die de richting aangaven. Kortom het ging even goed fout. Maar het tweede deel zag er prachtig uit. De Limburgse klei vloog alle kanten op en ik ben zeer benieuwd naar de plaatjes.






Drie minuten vroeger dan onze ideale tijd kwamen we over de finish. Toegejuicht door de meisjes die wel hadden geslapen. Tevreden gaven we elkaar een handdruk. We hadden het hem toch maar geflikt. Het tussenklassement noteerde een mooie achtste plaats na twee legs.


Op de einduitslag hebben we niet gewacht. Een podiumplaats zat er toch niet in en we moesten ook nog 300 kilometer terug naar Groningen. Het zou mooi zijn als we de achtste plaats hebben weten vast te houden en heel stiekem hoop ik op nog een plekje hoger. Leg 2 en 3 hebben we echt goed gereden. Maar we weten het gewoon niet. De uitslag is nog niet gepubliceerd. Wat we wel weten is dat er twee deelnemers niet gestart zijn en 11 equipes zijn uitgevallen. De Horneland Rally 2010 heeft zijn reputatie weer eens bevestigd!

NASCHRIFT: Enigzins euforisch zijn we over onze zesde plaats!!!!
Op naar editie 2011.