Wildrit

Het nadeel van een virus is dat het soms over lijkt te gaan maar dan ineens de kop weer op steekt. Zo ook het rallyvirus. Na "De Nacht om de Lange Jan" zijn de kriebels weer helemaal terug.
Dus als het even kan (ja dan) zit ik op 7 december naast E-J en nemen wij samen deel aan de wildrit van de AMAC, en dat belooft wat te worden.

De jonge garde zet uit!
Deze wildrit wordt uitgezet door twee Delftse studenten wie tijdens 'de AMAC avondritten' "de kneepjes van het vak" hebben geleerd. Deze Wildrit wordt daarom ook een greep uit hun ervaringen tijdens hun lange woensdagavonden rondom Barneveld. Met het alom bekende systeem pijlen-kortste route en de gouden oude 'visgraat' wordt u een uitdagende rit aangeboden. Mocht u zich kunnen meten met de sportklasse zorg er dan voor dat uw 'foefeldoosje' thuis blijft maar u stopwatch om uw nek hangt, want dan wordt u getrakteerd op een zeer regelmatige etappe.

De Uitslag

Is binnen en is niet goed. Merkwaardig eigenlijk. Je weet dat je in de eerste etappe maar liefst 11 controles hebt laten liggen en dan verbaas je je er toch nog over.
Plaats nummer 33 van de 52 deelnemers. Er is dus werk aan de winkel. Aan het einde van zo'n rit krijg je altijd een uitleg mee zodat je thuis kunt nagaan wat er mis ging. In totaal misten we 17 controles, twee waren domme pech door ze vergeten op te schrijven. Eén hebben we bewust niet genoteerd omdat sprake was van een afwijkend letterbordje. Een andere controle hebben wij niet aangedaan omdat we toch echt van mening waren dat de betreffende weg geen bermlijnen had en een vijfde controle heb ik direct bij de start laten liggen. Een zesde fout werd gemaakt bij het onnodig construeren van een omrijroute naar een bepaald punt terwijl de route vrij was. Maar die andere 11? Geen flauw idee.
Twee jaar niet deelnemen aan dit soort kaartleesritten werpt zijn rotte vruchten af. Kortom: er is werk aan de winkel.

Weer thuis

Leek, zondagochtend 01.30 uur.
Het zit er weer op. moe maar voldaan, nog even een biertje en dan naar bed. Dromen van de boer met zijn hark die wij nog wel konden ontwijken, van Jan's claxon die zelf bepaalde wanneer hij zich liet horen. Van de breedstralers of verstralers die alle kanten op schenen behalve de goede. Van de gierende V snaar en de benzinedampen. Van al die gemiste controles.
Kortom het was weer genieten.

High

High van de benzinedampen zijn we zojuist gefinished. Het eerste biertje smaakt goed. We hebben het idee dat we redelijk hebben gereden.
Alleen het laatste stuk over een industrieterrein wilde niet echt meer. Maar toen hadden we de lamp ook al redelijk uit.

11 controles gemist

En dat is wel heel erg veel. We bungelen dus ergens onder in het klassement!
Op naar deel 2

De duisternis valt in

En de eerste etappe zit er op. We zijn lekker bezig maar niet heus. Vlak voor een bemande controle vergat ik de controleletters op te schrijven. Vlak voor deze stop reed Jan per abuis de snelweg op. Maar we blijven lachen.

Bulletin 1

12.50 uur. We zijn bij de startlocatie gearriveerd

Nacht om de Lange Jan

11.00 uur Zojuist ben ik in Aalden gearriveerd. De BMJW van Jan staat er glimmend bij.
Nog even een kop koffie en dan op naar Amersfoort.

Test

Startnummer 121

Onder dit waanzinnig mooie nummer gaan Jan en ik as zaterdag van start in "De nacht om de lange Jan". De nacht is al lang geen nacht meer met een start in de middag en een finish rond het middernachtelijk uur. Maar een avontuur zal het wel weer worden.
Het is altijd een waanzinnige ervaring om in het pikkedonker over verlaten weggetjes te scheuren en te brullen op zoek naar die ene juiste route.
En of dat zal lukken?
Na de Horneland van afgelopen voorjaar heb ik niets meer genavigeerd. De Poolse Bruid staat nog onder een dikke laag Limburgse klei.
Ook Jan heeft niet meer gereden. Dus een beetje eruit zijn we wel. Maar misschien heeft dat wel zo zijn voordelen. Af en toe een beetje afstand nemen kan geen kwaad.
Nu het materiaal nog. De 2002 TII van Jan heeft het vorige week af laten weten en staat nu bij de dokter.
Even duimen dus.