De eerste editie van de Hardenberg Classic is zonder meer geslaagd te noemen. Ruim 40 equipes, waarvan 26 in onze klasse hadden zich ingeschreven voor deze nieuwe rally.
Het weer was uitzonderlijk goed. We waren dan ook niet de enige club die op pad was.
Eerlijk is eerlijk, de ochtendetappe, bestaande uit drie etappes was een beetje saai omdat er gebruik werd gemaakt van maar één route systeem. Zo'n 112 kilometerlang moesten er korte routes geconstrueerd worden van pijl tot pijl. Maar voor dat het zover was, werd er eerst een slalom verreden over het parkeerterrein van de evenementehal. En tsja, dat leverde onze trage Poolse Dame de eerste strafpunten op.
Tijdens de eerste drie trajecten vonden we maar weinig letter- en stempelcontroles. We hadden dan ook het gevoel niet heel erg goed gepresteerd te hebben. Eén keer was ik zelfs volledig de weg kwijt en dat was de laatste keren toch niet meer voorgekomen. De eerste bemande controle konden we op tijd aandoen, maar dat gold niet voor nummer 2. Dit alles goed voor een 14e plaats als tussenstand.
Na het derde traject een prima lunch. Daarna ingetekende lijn, barricades, grensbenadering en van punt tot punt de kortste route.
Het leek goed te gaan. De controles regenden binnen totdat plotseling de uitlaat op de grond lag. Eén van de ophangrubbers was gebroken. Tien minuten later, en zonder brandwonden reden we weer. Door een verrekening van de organisatie in de planning konden we toch nog op tijd het eerste traject afleggen. Dit gold niet voor de daaropvolgende tijdcontroles. We kwamen steeds wat minuten tekort en moesten er voor waken om de totale achterstand niet tot dertig minuten te laten oplopen, want dat zou einde verhaal betekenen. Inhalen van verloren tijd mocht ook niet. Hetzelfde systeem als bij de Horneland werd gehanteerd.
In Duitsland hebben we onverharde stukken gereden waarvan het bestaan bij de organisatie volgens ons niet eens bekend is. Door een bordje "DLW" (doodlopende weg), afkomstig van een andere rally, hebben we een omweg geconstrueerd die ons werkelijk door de binnenlanden van Boernabakkie leidde. Halverwege kregen we het besef wat er was misgegaan, maar toen was het te laat om te corrigeren. We waren overigens niet de enige.
Ook elders werd regelmatig onverhard gereden. De droogte miste haar uitwerking niet. Het was bij tijd en wijle echt zandhappen.
Na de finish moest de navigator uitstappen en werd zijn plek ingenomen door een licht verstandelijk gehandicapte. Geëscorteerd door motorrijders werd een korte route verreden waarbij de deelnemers onderweg ook nog mochten stempelen. Voor vele bewoners van de Baalderborg een grote happening. Ieder kreeg een routeschild mee.
Daarna konden we direct in de rij voor een prima buffet (koud, warm en dessert). Niets wachten, gelijk aanvallen. En nog voordat men was uitgegeten was de einduitslag al bekend. Werkelijk klasse. Want als er iets is wat je dan niet meer wilt dan is dat wachten. Maar ook onze prestatie bleek goed. Zowaar een top tien notering en dat is op dit niveau echt niet slecht. Temeer daar het verschil in de tourklasse tussen nummer 10 en nummer 1 slechts 160 strafpunten bedroeg. In de sportklasse bedroeg dit verschil 432 strafpunten. Terecht constateerde de organisatie dan ook dat het er in de tourklasse heet aan toe gaat.
Appeltje-eitje: vergeet het maar. Het feit dat nummer 1 in de tourklasse 304 strafpunten moest incasseren bewijst het tegendeel.
Onverstoorbaar met een verbruik van 1 op 7 ,met twee bekers voor de negende plaats en nog altijd voorzien van haar uitlaat knorde BMJW huiswaarts.
Posts
