Moe maar voldaan reden Jan S. en ik afgelopen zaterdagavond om 23.00 uur in een weinig gehavende, maar ernstig haperende, BMJW Leek binnen. Het zat erop. Twee dagen die het uiterste van mens en machine hadden gevraagd lagen alweer achter ons.
Donderdag moest alles nog gebeuren. Om 17.00 uur zetten wij koers naar het pittoreske Thorn, waar op een donderdagavond in maart dus echt helemaal niets te doen is. Hotel Crasborn leek zo goed als verlaten en het was dat we onze komst hadden aangekondigd want anders hadden we met een lege maag ons bed kunnen opzoeken. Nu dus niet. Jan aan de Forel en ik aan Zoer Vleisch met een emmer Dame Blanche toe. Daarna vroeg naar bed.
Om kwart voor zeven aan het ontbijt en daar bleek dat we niet de enige deelnemers waren. Daarna naar het vertrekpunt even buiten Weert. In en rondom de manege stond het vol met allerhande bolides, veelal glimmend en voorzien van batterijen extra lampen die ons dreigend aankeken, geparkeerd op door de deelnemers meegebrachte anti doorlek zeiltjes. Hoezo de BMJW verbruikt veel olie maar lekt niet!
Vervolgens begon het lange wachten, want met startnummer 110, moesten we eerst nog 109 deelnemers met steeds een minuut tussentijd voor laten gaan. We waren wel in goed gezelschap want we stonden naast een gepimpte 2002.
De eerste etappe viel bitter tegen. Daar waar controlebordjes zouden moeten staan zagen we niks. We zochten veel te lang en verspeelden daarmee veel teveel tijd. Tijd die we 's middags tegen dure strafpunten moesten inlopen. Kortom, zowel de ochtend als de middagetappe presteerden we onvoldoende. Hoofdzakelijk te wijten aan het weinig gedetailleerdekaartmateriaal en de onbekendheid met het systeem en ondergetekende.
De slalom werd strak gereden en de bemande controles wisten we gelukkig wel allemaal te vinden. Netjes op tijd arriveerden we om ca. 21.30 uur bij het hotel in Luxemburg. Daar hebben we de V-snaar nog even aangespannen, hetgeen geen overbodige luxe was.
Na nog wat gegeten te hebben doken we bijtijds ons mandje in want de wekker stond op 6.10 uur.
Wat vrijdag de finish was, was zaterdag de start. Ook hier was het weer lang wachten geblazen. De sportklasse ging als eerste van start en daarna de tourklasse. Gisteren eindigend op de 34e plaats mochten we dus als 34e in de tourklasse starten.
En oh wat ging het lekker. De Poolse Bruid had er zin in en het ene punt na het andere punt werd moeiteloos gevonden. Goed weer en mooie weggetjes. Jan kon zich lekker uitleven achter het stuur. Dachten we een punt niet te kunnen vinden dan zochten we niet te lang want tijd is kostbaar zo wisten we van de vorige dag. Dit laatste werd vlak voor de Luxemburg- Belgische grens nog eens bevestigd. Na heel wat lasers en flitsers te hebben ontweken waren we uiteindelijk toch nog het haasje. Een flip dus en..... tijdverlies.
Maar we wisten de draad weer goed op te pakken. Echt leuk werd het toen we weer terug in Nederland ons mochten uitleven op de smalle weggetjes rond Gulpen. Eindelijk goed gedetailleerde kaarten zoals we ze kennen uit de DHRC klipjes en andere ritten die we hebben verreden. Schaal 1:50.000. Joepie die kloppen wel maar er moest wel gejaagd worden.
Het venijn zat hem echt weer in de staart. Vanaf Thorn moest het via een aantal punten naar Weert aan de hand van een vergrootte 1:200.000 kaart. De persoon die deze kaart heeft gemaakt moet echt iets anders gaan doen.
Grotere kaart weergevenIn een volgend bericht probeer ik nader in te gaan op wat ik "het drama van Tungelrooy zal noemen.
Posts
