Geen topprestatie in de Limburgia

Na twee dagen van boenderen en bulderen door Nederlands en Belgisch Limburg zijn we afgelopen zondagavond weer heelhuids thuisgekomen. Nou ja, heelhuids? De vuurdoop voor de oranje touring heeft wel wat littekens achtergelaten. Kilometerteller, remmerij en claxon doen niet wat ze behoren te doen en de middelste demper is over een afstand van 20 centimeter opengescheurd!
Dat gaf een enorm kabaal. Gelukkig had ik een voorraad oordopjes bij me anders hadden onze oren het niet overleefd.
Het resultaat is teleurstellend. Ik had toch wel een hogere klassering verwacht dan een 16e plek. Het is moeilijk aan te geven waar het mis ging. De snelheidstesten reed Jan voortreffelijk. Ik heb zonder meer een aantal navigatiefouten gemaakt maar gezien het resultaat tijdens de regularities, waarbij ook genavigeerd moest worden ging er ook veel goed. De door de organisatie verstrekte uitleg lijkt wel in geheimtaal geschreven en biedt ook geen opheldering. Ik denk dat een aantal fouten is gemaakt doordat we te hard reden en doordat we niet gewend waren aan het noteren van plaatsnaamborden als controles. De rally kende namelijk verschillende controlesystemen. Naast de gebruikelijke bordjes met een letter langs de kant van de weg, moesten ook de eerste twee letters van plaatsnaamborden genoteerd worden waar we langsreden. En menigmaal vroegen we ons bij het uitrijden van een dorpje af of er ook geen bord had gestaan bij binnenkomst. Plaatsnaamborden zijn zo gewoon dat ze eigenlijk niet opvallen. Terwijl ik dit schrijf bedenk ik me dat we volgens mij niet één Belgisch plaatsnaambord hebben opgeschreven. Moet ik toch even bij Jan navragen. Kortom, ik denk dat we wel iets beter hebben gereden dan de uitslag doet vermoeden, maar dan nog.
Was het leuk?
Ja, maar ook best wel zwaar. Op vrijdagmiddag zijn we rond 14.00 uur richting het zuiden vertrokken. Dat werd een drama, want heel Nederland zat in de file. We hebben er ruim 5 uur over gedaan en daar werden we niet vrolijk van.
Jan had een hotelletje geboekt in Geleen, niet ver van de startplaats Oud Rekem in België. Daar hebben we 's avonds onze bewijzen van goed gedrag moeten tonen waarna we de stickers voor op de auto en de rallyschilden uitgereikt kregen. Vervolgens hebben we het door de organisatie uitgezette traject gereden om onze tripmaster (afstandmeter) af te stemmen op die van de organisatie. Dat bleek niet echt nodig, de afwijking bleek gering. Daarna de gas en benzinetank gevuld. Erg plezierig zo'n grote actieradius met twee tanks. En de avond afgesloten in een wokrestaurant.


Dag 1.
Het nadeel van een hoog startnummer is dat het wel even duurt voordat je mag rijden. Pas om 10.13 uur ging het gas erop. We begonnen met een pijlen en puntentraject. Naar de op de kaart ingetekende pijlen moest de kortste route bedacht en gereden worden en
naar de ingetekende punten moest de één na kortste route worden geconstrueerd.
Vervolgens moest een op de kaart ingetekende lijn exact worden gevolgd met uitzondering van op die lijn aangegeven baricades. Die moesten via een zo kort mogelijke route worden ontweken. Tussendoor nog een bloedstollende test waarbij een bosparcours van 900 meter in 65 seconden moest worden afgelegd. Dit lukte op de seconde! maar helaas vergat Jan a cheval te finishen waardoor niet alleen enige marshalls het vege lijf wisten te redden door op tijd weg te springen, maar we ook een tijdstraf opliepen van 5 seconden.
Daarna volgde een traject bol-pijl, normaliter niet zo ingewikkeld maar in dit geval ontbraken de afstanden en dat hadden nwe nog niet eerder meegemaakt. Daarbij moest ook nog een deel van het traject met een exacte gemiddelde snelheid van 45 km/u worden afgelegd.
Met name het eerste deel van de ochtend hebben we het qua controles behoorlijk af laten weten. Zo erg zelfs dat we buiten de extra tijd van 30 minuten bij de lunch arriveerden. Consequentie; heel veel strafpunten en heel weinig eten.

Die middag ging het wat beter. Geheel nieuw voor ons was het visgraatsysteem. Met rustig rijden en goed overleg konden we dit traject foutloos ronden. De middagtest was naar mijn idee bloedlink. Wederom moest een parcours van 900 meter in 65 seconden worden afgelegd. Met zeecontainers was een route gecreerd waarbij je niet wist wat je na iedere bocht te wachten stond. Zelfs en grindbak behoorde tot de niet te ontwijken elementen. Ook 's middags nog een regularity met slecht 6 strafseconden. Daarna werd het donker en dat is ook wel even wennen. Gelukkig hadden we extra lampen gemonteerd die goed van pas kwamen. En... we kwamen nu wel binnen de marge binnen. (wordt vervolgd)